CENTRUM  MEDYCZNE  KSZTAŁCENIA  PODYPLOMOWEGO

REGULAMIN
EGZAMINÓW SPECJALIZACYJNYCH
(dotyczy egzaminów I i II stopnia)

Zgodnie z Zarządzeniem Ministra zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej (Dz.Urz. MziOS Nr 3, poz.19) wprowadzam zaakceptowany przez ob. Ministra regulamin egzaminów specjalizacyjnych.

Rozdział I

1. Egzamin specjalizacyjny pierwszego stopnia składa się z dwóch części
     a) egzaminu praktycznego
     b) egzaminu ustnego
2. Egzamin specjalizacyjny drugiego stopnia składa się z trzech części: egzaminu testowego, praktycznego i  ustnego
3. W specjalnościach zabiegowych i w określonych specjalnościach diagnostycznych obowiązuje następująca kolejność zdawania egzaminu:
     a) egzamin praktyczny
     b) egzamin testowy
     c) egzamin ustny
4. W specjalnościach niezabiegowych obowiązuje następująca kolejność zdawania egzaminów:
     a) egzamin testowy
     b) egzamin praktyczny
     c) egzamin ustny
5. Każda część egzaminu specjalizacyjnego oceniana jest oddzielnie. Do następnej części egzaminu dopuszcza się kandydata, który w poprzedniej części uzyskał minimum kwalifikacyjne.
6. Celem egzaminu II stopnia jest sprawdzenie wiadomości teoretycznych za pomocą testu, natomiast egzamin praktyczny i ustny mają za zadanie wykazać umiejętności praktyczne oraz umiejętności  posługiwania się nabytą wiedzą.

Rozdział II

Postanowienia szczegółowe

A. Egzamin testowy (dotyczy egzaminu drugiego stopnia) - patrz "Regulamin testowych egzaminów specjalizacyjnych II stopnia organizowanych przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w dziedzinach: anestezjologia i intensywna terapia, chirurgia ogólna, choroby wewnętrzne, pediatria, położnictwo i ginekologia, medycyna rodzinna w sesji wiosennej 2004r" oraz Komunikat

1. Celem egzaminu testowego jest ocena wiadomości teoretycznych z zakresu objętego programem specjalizacji.

2. Egzaminy testowe w poszczególnych specjalnościach przeprowadzane są centralnie, dla wszystkich kandydatów równocześnie, w upoważnionych przez Dyrektora CMKP klinikach i zakładach CMKP, akademii medycznych i innych jednostkach specjalizacyjnych.
3. Kierownik upoważnionego ośrodka jest z urzędu przewodniczącym komisji egzaminu testowego, natomiast członkami tej komisji są wyznaczeni przez niego współpracownicy lub zaproszeni nauczyciele akademiccy z innych klinik lub zakładów danej specjalności.
4. Egzamin testowy składa się z zestawu co najmniej 120 pytań wielorakiego wyboru, zweryfikowanych przed każdą sesją egzaminacyjną przez komisję ekspertów w danej specjalności, powołaną przez Dyrektora Centrum. Pytania zostają ujawnione w momencie rozpoczęcia egzaminu testowego. Na udzielenie odpowiedzi na jedno pytanie egzaminu testowego przeznacza się jedną minutę. Komisja odpowiedzialna jest za zapewnienie właściwych warunków dla przeprowadzenia testu, m.in. przygotowanie sali oraz zapewnienie samodzielnej pracy kandydatów.
5. Minimum wymagane do zaliczenia testu ustala Dyrektor CMKP w porozumieniu z właściwym krajowym nadzorem specjalistycznym. Po zakończeniu testu komisja egzaminacyjna dokonuje niezwłocznie obliczeń i informuje zdających o liczbie prawidłowych odpowiedzi oraz minimum wymaganym do zaliczenia testu.
6. Zaliczenie egzaminu testowego upoważnia do przystąpienia do następnych części egzaminu w tej samej i następnej sesji egzaminacyjnej.

1. Celem egzaminu praktycznego jest ocena umiejętności praktycznych kandydata w zakresie objętym programem specjalizacji.
2. Przewodniczący komisji egzaminacyjnej zapewnia dobór odpowiednich pacjentów i materiałów egzaminacyjnych oraz odpowiednie warunki do przeprowadzenia egzaminu praktycznego.
3. Członkowie komisji egzaminacyjnej oceniają oddzielnie każdą część egzaminu praktycznego: przewodniczący wpisuje oceny cząstkowe do protokołu egzaminu praktycznego i oblicza wynik średni.
4. W specjalnościach niezabiegowych komisja powołana przez Dyrektora CMKP przeprowadza oba egzaminy: praktyczny i ustny. Egzamin praktyczny składa się z części A i części B. Część A polega na samodzielnym wykonaniu przez kandydata zadań praktycznych, wymagających czynność manualnych lub rozwiązaniu praktycznych problemów – w zależności od rodzaju specjalności. Część B polega na interpretacji i krytycznej ocenie wyników badań laboratoryjnych, zdjęć radiologicznych,   elektrokardiogramów, spirogramów, preparatów mikroskopowych lub innych materiałów, w zależności od specjalności.
5. Egzamin praktyczny w specjalnościach zabiegowych przeprowadzany jest w klinikach akademii medycznych lub Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w czasie co najmniej 4 tygodniowego stażu przedegzaminacyjnego. Egzamin praktyczny odbiera komisja egzaminu praktycznego, której przewodniczącym z urzędu jest kierownik upoważnionej kliniki, a członkami dwaj wybrani przez niego specjaliści II stopnia. Egzamin praktyczny składa się z części niezabiegowej (A) i zabiegów operacyjnych (B). Część niezabiegowa (A) polega na zbadaniu chorego, postawieniu rozpoznania wstępnego, zaplanowaniu badań pomocniczych, przeprowadzeniu rozpoznania różnicowego, zaplanowaniu zabiegu operacyjnego oraz leczenia przed i pooperacyjnego.   Część B polega na wykonaniu zabiegów operacyjnych, ujętych w programie specjalizacji.    Zaliczenie egzaminu praktycznego upoważnia do zdawania egzaminu testowego i ustnego w ciągu następnych 18 miesięcy.

1. Celem egzaminu ustnego jest ocena umiejętności rozwiązywania zadań klinicznych i ogólnolekarskich, odpowiadających problemom i sytuacjom, z którymi kandydat będzie się stykał w praktyce zawodowej.
2. Przewodniczący komisji obowiązany jest posługiwać się przygotowanymi na piśmie zestawami, złożonymi co najmniej z dwóch pytań problemowych i jednego pytania tematycznego.
3. Kandydat rozwiązuje wylosowane pytanie problemowe i odpowiada na pytania tematyczne.
4. Oceniając sposób rozwiązywania zadań problemowych należy zwrócić uwagę na umiejętność wykorzystania wiadomości teoretycznych, kojarzenia faktów i prawidłowego wyciągania wniosków.
5. Oceniając odpowiedzi na pytania tematyczne należy zwrócić uwagę na umiejętność poprawnego formułowania wypowiedzi, jej zwięzłość i rzeczowość.
6. Członkowie komisji oceniają niezależnie umiejętność rozwiązywania każdego zadania problemowego i odpowiedź na pytanie tematyczne. Przewodniczący wpisuje do protokołu treść pytań problemowych i tematycznych oraz oceny i obliczony wynik średni.

Rozdział III

Postanowienia końcowe

1. Po zakończeniu ostatniej części egzaminu komisja rozpatruje całokształt osiągnięć kandydata i podejmuje decyzję o uznaniu lub nie uznaniu go za specjalistę.
2. Komisja orzeka w składzie podanym w Zarządzeniu MZiOS z dnia 1.02.1983 r. Dz. Urz. Nr 3. W egzaminie uczestniczą w charakterze obserwatorów: kierownicy specjalizacji, w miarę możliwości specjalista wojewódzki, główny lekarz wojewódzki oraz przedstawiciel Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.
3. Egzamin nie może się odbyć jeśli:
     a) kandydat nie spełnił wymogów formalnych przewidzianych
        regulaminem,
     b) nie ma odpowiedniego składu komisji,
     c) nie przygotowano odpowiednich materiałów egzaminacyjnych, np.
        zestawu pytań problemowych i pytań tematycznych, badań
        pomocniczych, sali zabiegowej, laboratorium itp.
     d) zaistnieją czynniki zakłócające prawidłowy przebieg egzaminu.

4. W razie niepomyślnego wyniku egzaminu, zdający może przystąpić ponownie do egzaminu w następnej sesji egzaminacyjnej. Komisja Egzaminacyjna może jednak uzależnić dopuszczenie do ponownego egzaminu po odbyciu uzupełniającego przeszkolenia, określając jego rodzaj, zakres i czas trwania. Decyzję o przystąpieniu do egzaminu po raz trzeci podejmuje Dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego

5. W specjalnościach, w których dotychczas nie wprowadzono egzaminu testowego, egzaminy specjalizacyjne drugiego stopnia mogą przejściowo składać się z dwóch części: praktycznej i ustnej.