| |
CENTRUM
MEDYCZNE KSZTAŁCENIA
PODYPLOMOWEGO

Program specjalizacji
w
MEDYCYNIE PALIATYWNEJ
Warszawa 2000
(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia
Podyplomowego, Warszawa 2000
Program opracował zespół ekspertów:
Prof. dr hab. med. Jacek Łuczak - konsultant krajowy w dziedzinie
medycyny paliatywnej, przewodniczący zespołu,
Prof. dr hab. med. Krystyna de Walden Gałuszko
Prof. dr hab. med. Krzysztof Galus - konsultant krajowy w dziedzinie
geriatrii
Dr hab. med. Janina Kujawska Tenner
Lek. Aleksandra Kotlińska-Lemieszek
Kto może ubiegać się o rozpoczęcie specjalizacji?
W medycynie paliatywnej mogą specjalizować się
lekarze posiadający specjalizację II stopnia w: anestezjologii i
intensywnej terapii, chirurgii dziecięcej, chirurgii ogólnej,
chorobach wewnętrznych, chorobach zakaźnych, medycynie ogólnej,
medycynie pracy, neurochirurgii, neurologii, neurologii dziecięcej,
okulistyce, ortopedii i traumatologii, otolaryngologii, otolaryngologii
dziecięcej, pediatrii, położnictwie i ginekologii, psychiatrii,
psychiatrii dzieci i młodzieży, radioterapii onkologicznej,
reumatologii, reumatologii dziecięcej i urologii, uzyskaną na
podstawie poprzednich przepisów, lub lekarze posiadający tytuł
specjalisty w anestezjologii i intensywnej terapii, chirurgii dziecięcej,
chirurgii ogólnej, chorobach wewnętrznych, chorobach zakaźnych,
dermatologii i wenerologii, medycynie pracy, medycynie ratunkowej,
medycynie transportu, neurochirurgii, neurologii, okulistyce, ortopedii
i traumatologii narządu ruchu, otorynolaryngologii, pediatrii, położnictwie
i ginekologii, psychiatrii, radioterapii onkologicznej, urologii,
uzyskany na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej
z dnia 25.03.1999 r.
Cel studiów specjalizacyjnych
Uzyskanie wiedzy i nabycie umiejętności
praktycznych niezbędnych do prowadzenia holistycznej opieki umożliwiającej
uzyskanie najwyższej, możliwej do osiągnięcia jakości życia
ludziom cierpiącym na przewlekłe, postępujące, zagrażające życiu
choroby (PPZŻCh) w ich ostatnim, terminalnym okresie i wspomagania
rodzin tych chorych. Opieka ta może być świadczona w środowisku
domowym, w specjalistycznych oddziałach opieki paliatywnej, w
hospicjach, w ogólnych szpitalach i w zakładach opiekuńczo-leczniczych.
Uzyskanie specjalizacji w medycynie paliatywnej upoważnia
do pełnienia funkcji kierownika ośrodka opieki paliatywnej lub
hospicjum, ordynatora oddziału opieki paliatywnej, kierownika poradni
opieki paliatywnej i konsultanta w zakresie medycyny paliatywnej.
1. Wymagana wiedza
Po ukończeniu specjalizacji lekarz powinien wykazać się znajomością
niżej wymienionych zagadnień:
Wprowadzenie
Organizacja opieki paliatywnej
Jakość życia
-
Definicja.
- Badania jakości życia w
onkologii.
- Trudności w ocenie jakości
życia w fazie terminalnej.
Umiejętność
komunikowania się w opiece paliatywnej
-
Komunikowanie się z
chorym, opiekunami i jego rodziną (ze zwróceniem szczególnej uwagi
na porozumiewanie się z dziećmi, młodocianymi i osobami w podeszłym
wieku), w zespole wielodyscyplinarnym, z personelem medycznym spoza
zespołu.
- Komunikowanie werbalne
i niewerbalne.
- Przekazywanie
informacji, przekazywanie prawdy o chorobie i rokowaniu (niepomyślnych
informacji) choremu, rodzinie.
- Umiejętność słuchania.
- Zachowania chorego,
rodziny ,personelu. "Trudny chory","trudna"
rodzina.Komunikowanie się z chorym / rodzina w agresji.
- Trudne pytania (Jak
dlugo jeszcze?, Dlaczego Ja?, Dlaczego musze cierpieć?, Czy Ja
umieram?)
Problemy etyczne w opiece paliatywnej
-
Zasady
WHO. Godność, nadzieja i intymność w opiece paliatywnej.
-
Kodeks
etyki lekarskiej. Etyka w świetle nauki Kościoła katolickiego.
Etyka niezależna.
-
Moralne
i etyczne obowiązki lekarza wobec cierpiącego chorego i jego
rodziny.
-
Podejmowanie
trudnych decyzji odnośnie żywienia, nawadniania, terapii u chorych w
terminalnej fazie choroby, intensywnej terapii i resuscytacji.
-
Zasada
podwójnego efektu. Wskazania do prowadzenia kontrolowanej sedacji.
-
Autonomia
chorego.
-
Testament
"życia". Eutanazja i wspomagane samobójstwo - praktyki i
prawodawstwo w tym zakresie na świecie i w Polsce. Komunikowanie się
i opieka nad chorym wyrażającym życzenie szybszej śmierci oraz
chorym proszącym o eutanazję lub wspomagane samobójstwo.
-
Podstawy
prawne podejmowania decyzji odnośnie wdrażania i zaprzestania
podtrzymującej życie terapii w stanach terminalnych i wegetatywnych.
-
Moralne
aspekty wdrażania agresywnej zagrażającej życiu i obniżającej
jakość życia terapii.
Informacja, edukacja i badania naukowe w opiece
paliatywnej
-
Ośrodki
informacji. Rola Hospice Information Service, St Christopher's Hospice,
International Association for Hospice and Palliative Care, World
Health Collaborating Centre for Policy & Communication in Cancer
Care, Association Francois-Xavier Bagnoud.
-
Rozwój
edukacji na świecie i w Polsce. Rola ośrodków akademickich.
Edukacja przeddyplomowa, podyplomowa, specjalistyczna, społeczeństwa,
rodziny. Formy. Nauczanie prowadzenia edukacji.
-
Zasady
prowadzenia badań naukowych w medycynie paliatywnej.
Epidemiologia i wybrane problemy kliniczne w chorobach przewlekłych,
postępujących, zagrażających życiu (chppzż) w zaawansowanej,
niepoddającej się leczeniu przyczynowemu fazie choroby oraz wybranych
chorobach charakteryzujących się znacznym nasileniem trudnych do uśmierzenia
objawów
- nowotwory złośliwe,
- choroby hematologiczne,
- zakażenia HIV
- choroby wieku dziecięcego uwarunkowane genetycznie,
- wady rozwojowe,
- stwardnienie zanikowe boczne i inne choroby nerwowo-mięśniowe,
- demencje, w tym choroba Alzheimera,
- stany po udarze mózgu,
- przewlekła niewydolność krążenia,
- przewlekła niewydolność oddechowa,
- marskość wątroby,
- przewlekła niewydolność nerek,
- przewlekłe zapalenie trzustki,
- choroby zwyrodnieniowe i zapalne,
- choroby niedokrwienne kończyn,
- przewlekły obrzęk limfatyczny,
- trudno gojące się owrzodzenia odleżynowe
- przewlekłe bóle nie nowotworowe.
Diagnostyka stanów terminalnych.
Przyczyny, patomechanizm, rozpoznawanie, częstość występowania,
ocena stopnia nasilenia i zasady leczenia objawów somatycznych w
terminalnym okresie choroby.
Ból
-
Definicja bólu wg IASP.
- Odczuwanie bólu. Ból a
cierpienie. Czynniki wpływające na odczuwanie bólu.
- Ból a zachowanie się
chorego i opiekujących się.
- Podstawy anatomiczne,
patofizjologiczne i biochemiczne powstawania i przewodzenia bólu. Układy
modulowania bólu. Układ opioidowy. Procesy leżące u podstawy bólu
zapalnego i neuropatycznego. Sensytyzacja obwodowa i ośrodkowa. Rola
receptorów NMDA.
- Zasady
"czasowe" podziału: przewlekły i ostry, ciągły, okresowy,
napadowy, przebijający, incydentalny. Ostry i przewlekły ból
nowotworowy . Ból związany ze zniedołężnieniem, z terapią
przeciwnowotworową, nie nowotworowy. Ból nocyceptywny-receptorowy a
neuropatyczny - charakterystyka, podział, epidemiologia, zasady
rozpoznawania i oceny (skale natężenia, mapa bólu). Taksonomia bólu.
Wybrane zespoły bólowe.
- Zasady leczenia bólu
nowotworowego wg WHO. Drabina analgetyczna. Analgetyki nieopioidowe (paracetamol,
NLPZ). Podział leków opioidowych. Opioidy słabe (tramadol, kodeina,
dionina). Silne opiody (buprenorfina, morfina, fentanyl, fentanyl
przezskórny, metadon). Rotacja opioidowa. Opioidy nie zalecane w
leczeniu bólu przewlekłego.
- Mechanizm działania
opioidów: obwodowy i ośrodkowy. Objawy niepożądane opioidów.
Zjawisko tolerancji, uzależnienia fizycznego i narkomanii. Nalokson.
- Dostępność analgetyków
opioidowych. Regulacja obrotu opioidami. Zasady zapisywania opioidów.
Akty legislacyjne.
- Koanalgetyki: środki
przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe, glikokortykosteroidy, agoniści
receptora a2, benzodwuazepiny, spazmolityki, bifosfoniany, antagoniści
receptora NMDA, inne leki.
- Dawkowanie i drogi
podawania leków. Infuzory do podawania leków. Kompatybilność leków
zmieszanych w strzykawce. Ocena skuteczności leczenia. Objawy niepożądane
- zapobieganie i leczenie. Zasady monitorowania terapii.
- Radioterapia i
chemioterapia paliatywna, hormonoterapia, zabiegi chirurgiczne
paliatywne.
- Anestezjologiczne i
inwazyjne metody leczenia bólu: znieczulenie zewnątrzoponowe, podpajęczynówkowe,
wyłączenia nerwów, pni i zwojów nerwowych, znieczulenie śródopłucnowe,
neurolizy (współczulnego układu nerwowego), zabiegi uszkadzające
drogi rdzeniowe przewodzenia bólu.
- TENS.
- Komplementarne sposoby
leczenia.
- Bóle trudne do uśmierzenia
- nie poddające się leczeniu opioidami.
- Odrębności w leczeniu bólu
w zależności od wieku: ból u dzieci i młodocianych, ból w wieku
podeszłym.
- Zasady postępowania w
leczeniu bólu jatrogennego i bólu związanego z ruchem, zapobieganie,
leczenie, krótkotrwałe znieczulenie, stosowanie kremu Emla,
zastosowanie sedacji .
- Leczenie bólu u chorych
z kacheksją, odwodnieniem, zaburzeniami czynności nerek i wątroby,
zaburzeniami oddychania, zaburzeniami świadomości, nudnościami i
wymiotami i zaparciem stolca, niedrożnością jelit, objawami ciasnoty
śródczaszkowej.
- Zespoły bólowe i
leczenie bólu u chorych z AIDS.
- Stosowanie opioidów u
chorych z uzależnieniem psychicznym.
- Przewlekły ból nie
nowotworowy , przyczyny, leczenie, rola opioidów.
- Bariery w skutecznym
leczeniu bólu. Opioidofobia.
- Rola WHO i IASP. Leczenie
bólu na świecie- organizacja, czasopisma, leczenie bólu w Polsce.
- Organizacja i zadania
poradni leczenia bólu, leczenie bólu w szpitalu, w domu - zespoły
paliatywnej / hospicyjnej opieki domowej, rola pielęgniarki, edukacja
rodziny. Program leczenia bólu - w Programie Rozwoju Opieki Paliatywnej
Hospicyjnej (MZiOS).
Objawy ze strony układu oddechowego
Objawy ze strony układu pokarmowego
-
Suchość, bóle, zmiany
patologiczne w jamie ustnej (stany zapalne, grzybica, owrzodzenia
nowotworowe). Ślinotok. Zaburzenia smaku. Nudności, wymioty. Czkawka.
- Dyspepsja, zespół uciśniętego
żołądka, wzdęcia brzucha, oligofagia, dysfagia.
- Niedrożność przewodu
pokarmowego - gardła, przełyku, żołądka, jelit - postępowanie
zachowawcze i chirurgiczne. Zasady kwalifikacji do zabiegu operacyjnego.
- W skazania do założenia
zgłębnika i gastrostomii przez skórnej.
- Zaparcie stolca,
zaczopowanie kałem, biegunka, nietrzymanie stolca, świąd odbytu,
wydzielina z odbytu, bolesne kurcze odbytu.
- Krwawienia z przewodu
pokarmowego.
- Zespoły objawów
charakterystycznych dla nowotworów podstawy czaszki, guzów
pozaotrzewnowych.
- Przerzuty do wątroby, zwężenie
dróg żółciowych, żółtaczka - leczenie zachowawcze i zabiegowe (stenty
do dróg żółciowych, drenaż przezskórny), encefalopatia wątrobowa.
- Odwodnienie - wskazania
do przetoczenia płynów.
- Wodobrzusze - leczenie
zachowawcze, wskazania do nakłucia jamy otrzewnej, zespolenie
otrzewnowo-żylne.
- Zespół wyniszczenia
nowotworowego - patofizjologia, skutki dla pacjenta i jego bliskich,
postępowanie.
- Problemy związane z żywieniem
terminalnie chorych. Problemy żywienia u chorych z nowotworami
twarzoczaszki i szyi. Niedobory witamin w stanach terminalnych.
Objawy ze strony układu moczowo-płciowego
-
Częstomocz
i bolesne parcie na mocz, bolesne skurcze pęcherza moczowego, nie
trzymanie moczu, trudności w oddawaniu moczu, niedrożność cewki
moczowej i/lub moczowodów, krwawienia z dróg moczowych.
-
Niewydolność
nerek u chorego z nieuleczalną chorobą.
-
Wskazania
do założenia cewnika, przetoki nadłonowej, przetoki miedniczkowej,
stentu do moczowodów. Opieka nad chorym z cewnikiem dopęcherzowym.
-
Leczenie
stanów zapalnych pęcherza i dróg moczowych u chorych w terminalnej
fazie choroby.
-
Świąd
sromu, upławy, krwotoki z dróg rodnych. Przetoki pomiędzy drogami
rodnymi a układem pokarmowym i moczowym. Zapobieganie krwawieniu miesięcznemu
u kobiet w stanach terminalnych.
-
Obrzęk
prącia i moszny.
Objawy hematologiczne
Objawy ze strony układu
kostno-stawowego
Objawy ze strony skóry i tkanki podskórnej
-
Świąd, potliwość,
owrzodzenia nowotworowe, guzy grzybiaste, owrzodzenia odleżynowe,
przetoki, przykre zapachy, zespoły / objawy paraneoplastyczne.
- Obrzęk limfatyczny -
obrzęk limfatyczny w terminalnym okresie choroby i u chorych rokujących
długie przeżycie - patofizjologia, diagnostyka, leczenie (dbałość
o skórę, ćwiczenia, masaż, stosowanie "rękawów"
uciskowych).
- Pielęgnacja chorych z
nowotworami twarzoczaszki i szyi.
Objawy neuropsychiczne
-
Zaburzenia snu,
nadmierna senność, bezsenność, zmęczenie, osłabienie, lęki,
niepokój, przygnębienie, nastrój depresyjny. Samobójstwo u chorych
w terminalnej fazie choroby. Depresja - trudności w diagnostyce,
szpitalna skala lęku i depresji, leczenie farmakologiczne, inne
sposoby leczenia.
- Zaburzenia świadomości
(delirium, splątanie), zaburzenia zachowania (gniew, agresja), otępienie.
- Objawy towarzyszące
guzom pierwotnym i przerzutowym mózgu.
- Powikłania
neurologiczne w przebiegu chorób nowotworowych (drgawki, niedowłady,
porażenia, zespoły neurologiczne i bólowe).
- Zespół kompresji
rdzenia - zagrażający, dokonany - znaczenie szybkiej diagnostyki i
szybkiego wdrożenia leczenia.
- Jatrogenne przyczyny
objawów neuropsychicznych.
Stany naglące w opiece paliatywnej
-
Nieuśmierzony,
silny ból. Silne bóle przebijające.
-
Atak
duszności i paniki oddechowej.
-
Hiperkalcemia.
-
Krwotok.
-
Drgawki.
-
Ostre
zatrzymanie moczu.
-
Splątanie.
-
Zespół
kompresji rdzenia kręgowego.
-
Zespół
żyły głównej górnej.
-
Złamania
patologiczne.
-
Silne
stany lękowe, panika, dążenia samobójcze, prośba o eutanazję.
Rozpacz, nasilenie bólu duchowego - egzystencjalnego.
-
Agonia.
Kliniczne aspekty opieki nad chorym
Kliniczne aspekty opieki
nad chorym ze współistnieniem:
- cukrzycy,
- choroby alkoholowej i innych uzależnień (palenie tytoniu, uzależnienie
od leków),
- niewydolności nerek, niewydolności wątroby, niewydolności krążenia,
niewydolności oddechowej,
- zaburzeń hormonalnych, zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej
i
kwasowo-zasadowej,
- niedowładów i porażeń, przetok, złamań patologicznych,
- zaburzeń mowy, wzroku i słuchu.
Odrębności opieki nad chorymi w podeszłym wieku
Zasady farmakoterapii w medycynie paliatywnej
Wskazania do paliatywnej radioterapii, chemio-, hormonoterapii i
chirurgii w okresie terminalnym
-
Wskazania do terapii
paliatywnych w postępowaniu łagodzącym ból i inne objawy w wybranych
sytuacjach klinicznych (przerzuty do kości, kompresja rdzenia,
przerzuty do mózgu, złamania patologiczne, niedrożność jelit,
nowotwory jamy ustnej i gardła, nowotwory chemiowrażliwe i hormonozależne).
- Zapewnienie współudziału
chorego i jego rodziny w podejmowaniu trudnych decyzji odnośnie postępowania.
Postępowanie komplementarne
-
Rehabilitacja, masaż,
aromatoterapia, muzykoterapia, terapia zajęciowa, kreatywna.
- Rola ośrodka opieki
dziennej.
Zmiany wyglądu i zniedołężnienie, problemy seksualne w
terminalnej fazie choroby
-
Wpływ niekorzystnych
zmian wyglądu, utraty atrakcyjności, inwalidztwa na samopoczucie
chorych. Ocena stopnia zniedołężnienia. Trudności w zaspakajaniu
potrzeb seksualnych. Następstwa psychosocjalne. Sposoby radzenia sobie
ze strony chorego i osób bliskich. Możliwości i ograniczenia w
udzielaniu wsparcia profesjonalnego i nie profesjonalnego.
- Rola ośrodka opieki
dziennej.
Reakcje i potrzeby psychiczne chorych i ich rodzin. Zasady
zaspakajania potrzeb psychicznych
Potrzeby socjalne chorych i ich rodzin. Zasady udzielania pomocy w
tym zakresie.
Cierpienia duchowe, egzystencjalne, potrzeby religijne. Opieka
duchowa.
Opieka paliatywna nad chorymi w ostatnich dniach życia i ich
rodzinami
Zespół wypalenia zawodowego
-
Cierpienie lekarza i
innych członków zespołu opieki paliatywnej. Objawy zespołu wypalenia
zawodowego, skala Maslacha, przyczyny zespołu wypalenia zawodowego
(organizacyjne, związane z osobowością i doświadczeniami życiowymi,
empatycznym przeżywaniem cierpień chorego, jego rodziny, śmiercią
chorego).
- Sposoby radzenia sobie:
profilaktyka, pomoc osobom, u których wystąpiły objawy zespołu
wypalenia.
Zasady prowadzenia
dokumentacji, monitorowania opieki i leczenia oraz ocena jakości
prowadzonej opieki
-
Dokumentacja uwzględniająca
wielowymiarowość cierpień, różnorodność objawów i stopień ich
nasilenia, ocenę stopnia świadomości chorego (wybrane badania
psychometryczne), nastrój (szpitalna skala lęku i depresji), ocenę
aktywności chorego (skale ECOG, Karnofsky), dotychczasowy przebieg
choroby, współistniejące choroby, dokumentację uprzedniego
leczenia szpitalnego, ambulatoryjnego, wyniki ważnych badań (w tym
badań histopatologicznych i obrazowych), ocena skutecznosci i objawow
niepożądanych dotychczasowych sposobów leczenia.
- Uwzględnienie sytuacji
rodzinnej i socjalnej, stanu emocjonalnego i potrzeb duchowych.
- Monitorowanie leczenia
oparte na systematycznie rejestrowanych stałych kryteriach oceny.
Jakość opieki oceniana kwestionariuszami i skalami proponowanymi w
piśmiennictwie np. VAS, Edmonton Scale i STAS.
Opieka paliatywna nad dziećmi i młodocianymi
-
Odmienności opieki
paliatywnej nad dziećmi z chorobami ograniczającymi życie i ich
rodzinami. Klasyfikacja chorób, ich epidemiologia, modele opieki,
minimalny standard zespołu opieki domowej, potrzeby dzieci i ich
rodzin, ocena jakości opieki.
- Zasady kwalifikacji
dziecka do opieki paliatywnej (etyka zaniechania i wycofania leczenia
podtrzymującego życie), rozmowy z rodzicami.
- Wybrane problemy
kliniczne: choroby nowotworowe - zasady leczenia bólów i innych objawów,
choroby neurologiczne i metaboliczne, wady serca i kardiomiopatie,
mukowiscydoza.
- Wybrane problemy
psychologiczne i duchowe. Porozumiewanie się z dziećmi. Opieka
psychologiczna nad rodziną. Przeżywanie żałoby po stracie dziecka.
Dziecko osierocone. Opieka duchowa.
2. Wymagane umiejętności praktyczne
Lekarz po ukończeniu specjalizacji powinien wykazać się następującymi
umiejętnościami praktycznymi:
3. Formy zdobywania wiedzy i umiejętności praktycznych
Kursy
Kurs wprowadzający:
Treść kursu: Wielowymiarowe cierpienia chorych i
ich rodzin, Aspekty historyczne i podstawy opieki paliatywnej /
hospicyjnej medycyny paliatywnej. Zasady leczenia bólu nowotworowego i
innych objawów. Zarys tanatologii
Czas trwania: 5 dni - (40 godzin)
Miejsce kursu: Klinika Opieki Paliatywnej A. M. w
Poznaniu
Kursydoskonalące , (trwające
od 2 do 5 dni)
1. Kurs
Treść kursu: Organizacja opieki paliatywnej. Interdyscyplinarność
w opiece paliatywnej. Diagnostyka stanów terminalnych, wskazania do objęcia
opieką paliatywną, epidemiologia, zagadnienia kliniczne,
symptomatologia chppzż oraz wybranych chorób charakteryzujących się
znacznym nasileniem trudnych do uśmierzenia dolegliwości. Informacja,
edukacja i badania naukowe w opiece paliatywnej
2. Kurs
Treść kursu: Zasady komunikowania się w opiece paliatywnej.
Problemy psychiczne, socjalne i duchowe. Problemy etyczne w opiece
paliatywnej.
3. Kurs
Treść kursu: Przyczyny, patomechanizm, występowanie,
rozpoznawanie, ocena stopnia nasilenia i zasady leczenia objawów
somatycznych ze szczególnym zwróceniem uwagi na terminalny okres
choroby. Zasady prowadzenia dokumentacji i monitorowania opieki i
leczenia oraz ocena jakości prowadzonej opieki.
4. Kurs
Treść kursu: Zagadnienia psychiczne, socjalne i duchowe w opiece
paliatywnej. Zespół wypalenia zawodowego.
Miejsce kursów: Klinika Opieki Paliatywnej A. M. w Poznaniu, Zakład
Medycyny Rodzinnej A.M. w Gdańsku, Polska Szkoła Medycyny Paliatywnej
w Bydgoszczy.
5. Kurs fakultatywny
Treść kursu: Opieka paliatywna nad dziećmi i młodocianymi.
Kurs CMPK zorganizowany przez Hospicjum Dziecięce w Warszawie
Staże kierunkowe
Staże kierunkowe, obowiązkowe:
Staże fakultatywne, na które specjalizujący się są kierowani
według uznania kierownika specjalizacji w zależności od wcześniejszego
doświadczenia zawodowego kandydata na specjalistę. Staże te mogą
odbywać się:
Zapoznanie się z pracą przynajmniej 3 ośrodków opieki
paliatywnej w Polsce.
Formy samokształcenia
Udział w życiu towarzystw lekarskich
Specjalizujący jest obowiązany do uczestniczenia w seminariach,
konferencjach, posiedzeniach naukowych i innych formach kształcenia
wskazanych przez kierownika specjalizacji i wygłoszenia co najmniej 2
referatów na tematy związane z opieką paliatywną,
Przygotowanie publikacji
Specjalizujący jest obowiązany do opracowania pracy poglądowej
dotyczącej opieki paliatywnej.
Studiowanie piśmiennictwa
Specjalizujący jest obowiązany do systematycznego przyswajania
sobie wiedzy zawartej w podręcznikach w języku polskim i innych językach
oraz w czasopismach medycznych, zachęcany jest do przeczytania książek
podanych w załączniku pomagających w zrozumieniu istoty opieki
paliatywnej.
Piśmiennictwo zalecane
Podręczniki medycyny paliatywnej i działów pokrewnych w języku
polskim
-
R.G.Twycross, S.A.Lack:
Leczenie terminalnej fazy choroby nowotworowej, tłum. J.Stolarczyk,
E.Śmigielska - Stolarczyk. PZWL Warszawa Wyd. I 1991 i II 1993.
- R.G. Twycross .D.R.
Frampton: Opieka paliatywna nad terminalnie chorym, tłum M Krajnik,
Z. Żylicz, Wyd. Hospicjum Bydgoszcz, 1996
- M.Krajnik, Rogiewicz
M.: Opieka Paliatywna. Wyd. A.M. im. L. Rydygiera w Bydgoszczy,
Bydgoszcz 1998.
- M.Hebanowski, K.de
Walden Gałuszko J., Żylicz Z. Podstawy opieki paliatywnej w
chorobach nowotworowych. PZWL Warszawa 1998.
- Komisja Ekspertów Świat.
Organizacji Zdrowia: Leczenie bólu w chorobach nowotworowych, tłum.
Z. Żylicz. Wyd. Pomoc Krakowskiemu Hospicjum Kraków 1993
- Komisja Ekspertów Świat.
Organizacji Zdrowia Leczenie bólu w chorobach nowotworowych i opieka
paliatywna, tłum. J.Kujawska Tenner. Wyd. Pomoc Krakowskiemu
Hospicjum Kraków 1994
- J. Murtagh: Zabiegi
Lekarskie - poradnik tłum M.Borowski-Beszta. PZWL Warszawa 1999
- Dutcher J.P., Wiernik
P. Nagłe przypadki w hematologii i onkologii, tłum.R.Carewicz,
I.Federowicz J.Nowosielski, E. Wąsak-Szulkowska. PZWL Warszawa 1993
- H. Mershey, N. Bogdun,
red. Grupa Robocza ds. Taksonomiii Międzynarodowego Stowarzyszenia
Badania Bólu. Klasyfikacja bólu przewlekłego, tłum. Wyd.
Rehabilitacja Medyczna Kraków 1999
- T. Dangel. red.
Leczenie bólu i opieka paliatywna u dzieci. Materiały z kursów CMKP
organizowanych przez Warszawskie Hospicjum dla Dzieci
- Working Party on
Clinical Guidelines in Palliative Care. Zasady postępowania w
ostatnich dniach życia u chorych dorosłych - wybór taktyki, tłum
J. Łuczak, A. Kotlińska-Lemieszek, wyd. Klinika Opieki Paliatywnej
1999.
- Wydawnictwa. Klinika
Opieki Paliatywnej Katedry Onkologii - materialy kursow dla
zaawansowanych w opiece paliatywnej/hospicyjnej, w latach 1996, 1997,
1998, 1999
- M.Hebanowski, J.Kliszcz,
B.Tucz Podręcznik komunikowania się lekarza z pacjentem. PZWL
Warszawa 1994
- B.Ząbkowska - Wachełko,
W. Pędzich: Pacjenci w starszym wieku. PZWL Warszawa 1995
- K. de Walden Gałuszko.
Jakość życia w chorobie nowotworowej. Wyd. Uniwersytetu Gdańskieg
1994
- Meyza J. Red. Jakość
życia w chorobie nowotworowej Wyd. Centrum Onkologii Instytutu
M.Curie-Skłodowskiej Warszawa 1997
- M. Jarosz Psychologia
lekarska PZWL Warszawa, 1978
- J .M. Wiener Medycyna
behawioralna red. S. Sidorowicz Urban & Partner Wrocław, 1996
- Philip G.Zimbardo
Psychologia i życie tłum. PWN Warszawa 1988 rozd.13
- K. de Walden-Gałuszko
U kresu Wyd. Medyczne Mak Med. 1996
- K. de Walden Gałuszko
Wybrane zagadnienia psychoonkologii i psychotanatologii Wyd.
Uniwersytetu Gdańsk 1993
-
Międzynarodowa
Unia Przeciwrakowa Onkologia kliniczna tłum. J. Buraczewska, H.Kołodziejska
wyd. IV, PZWL, Warszawa 1992
-
T .L.Beauchamps,
J .F. Childress Zasady etyki medycznej. Warszawa Książka i Wiedza
1997
-
Roan
Gillan Etyka Lekarska - problemy filozoficzne tłum A.Alichniewicz,
A.Szczęsna PZWL, Warszawa 1997
-
W.
Badura Machej red. Psychologiczne aspekty śmierci i umierania Ośrodek
Interwencji Kryzysów Kraków 1993
-
M.
Niedośpiał Wzory testamentów z komentarzem Wyd. STO Bielsko-Biała
1994.
-
Karta
Praw Pacjenta, Komunikat MziOS z 11.XII.1998r.
-
Stanowisko
Krajowej Rady Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej przy MziOS w sprawie
eutanazji. Nowotwory 1996, 4, 792.
-
Standard
produktów i świadczeń kontraktowanych przez Kasy Chorych w
specjalności medycyna paliatywna. Nowa Medycyna. Rok VI, 1999.
-
Kodeks
Etyki Lekarskiej
Podręczniki i opracowania w języku angielskim (dostępne w dużych
ośrodkach opieki paliatywnej i hospicyjnej w Polsce)
Wybrane artykuły w czasopismach polskich:
-
Nowotwory
- Nowa Medycyna
- Onkologia Polska
- Medycyna Praktyczna
- Medycyna Po Dyplomie
Czasopisma w języku angielskim:
-
Palliative Medicine
- European Journal of
Palliative Care
- Journal of Pain and
Symptom Control
- Progress in Palliative
Medicine
Polecane lektury dodatkowe dotyczące problematyki opieki paliatywnej
Kształcenie w wykonywaniu zabiegów i procedur medycznych
Wykaz i liczba procedur i zabiegów medycznych, w których
specjalizujący się ma obowiązek uczestniczyć:
-
Zakładanie
cewnika zewnątrzoponowego - 5
-
Zakładanie
cewnika podpajęczynówkowego - 2
-
Zakładanie
cewników, portów do ośrodkowego układu żylnego - 3
-
Neuroliza
splotu trzewnego, splotów odcinka szyjnego i piersiowego - 3
-
Wykonywanie
blokad nerwów obwodowych, nerwów współczulnych i pni nerwowych - 5
Wykaz i liczba procedur oraz zabiegów medycznych, które specjalizujący
się ma obowiązek wykonać (liczbę określi kierownik specjalizacji)
-
Zastosowanie kremu Emla
- Założenie wkłucia
podskórnego przy użyciu zestawu "motylek"
- Obsługa cewników zewnątrzoponowych
- Przygotowanie zestawu leków
do infuzora, obsługa strzykawek bateryjnych oraz podawanie leków podskórnie
i dożylnie
- Obsługa pompy PCA
- Infuzja płynów
elektrolitowych, krwi, płynów krwiozastępczych, leków
- Toaleta tchawicy i drzewa
oskrzelowego u chorych z tracheostomią, wymiana rurki tracheostomijnej
- Obsługa pulsoksymetru
- Prowadzenie tlenoterapii
(obsługa koncentratora tlenu)
- Podawanie leków przy
pomocy nebulizatorów
- Wykonanie nakłucia jamy
opłucnej i upust płynu, pleurodeza
- Pielęgnacja jamy ustnej
- Zakładanie sondy żołądkowej
- Obsługa sondy żołądkowej
i gastrostomii
- Obsługa stomii, wymiana
worka stomijnego
- Badanie per rectum,
wykonywanie lewatywy, ewakuacja mas kałowych
- Wykonanie1nakłucia jamy
otrzewnej i upust płynu
- Cewnikowanie, nakłucie pęcherza
moczowego, obsługa cewnika
- Obsługa nefrostomii i
urofixu
- Opatrywanie owrzodzeń
grzybiastych, przetok, zwalczanie przykrego zapachu
- Profilaktyka i leczenie
odleżyn
- Stosowanie krótkotrwałej
i ciągłej, kontrolowanej sedacji lub dożylnego znieczulenia ogólnego
u chorych z trudnymi do opanowania objawami
- Wyłączenie punktów
bolesnych i "spustowych" przy zastosowaniu środka o
miejscowym działaniu znieczulającym
- Ciągły blok przy
zastosowaniu pompy infuzyjnej z użyciem leków o działaniu miejscowo
znieczulających
- Unieruchomianie złamań
- Dobór sprzętu
rehabilitacyjnego
- Fizjoterapia obrzęku
limfatycznego
- Opieka nad chorym w
warunkach domowych
Specjalizujący się jest zobowiązany do prowadzenia wykazu
wykonanych przez siebie czynności praktycznych, zabiegów i procedur
wymienionych powyżej. Wykaz powinien zawierać następujące dane:
data, wiek i płeć chorego, rozpoznanie, rodzaj zabiegu, wykonanie
samodzielne czy współudział. Ponadto specjalizujący się przedstawia
kierownikowi specjalizacji historie chorób pacjentów objętych przez
niego opieką domową.
Pełnienie dyżurów lekarskich
Dyżury popołudniowe i nocne w ośrodku stacjonarnym opieki
paliatywnej - 10.
Dyżury 24 godzinne w zespole opieki domowej - 20.
4. Metody oceny wiedzy
i umiejętności praktycznych
Kolokwia
Po zakończeniu każdego z kursów teoretycznych specjalizujący się
jest zobowiązany do złożenia kolokwium z tematów kursu oraz dodatkowo kolokwium z zakresu zagadnień związanych z zakażeniem
HIV.
Sprawdziany umiejętności praktycznych
Po zakończeniu każdego stażu kierownik specjalizacji lub kierownik
stażu przeprowadza sprawdzian oceniający umiejętności praktyczne.
Specjalizujący powinien wykazać się również umiejętnością
prowadzenia kształcenia w zakresie tematyki związanej z opieką
medycyną / paliatywną.
Ocena przygotowanej publikacji
Oceny pracy poglądowej dokonuje kierownik
specjalizacji.
5. Znajomość języków obcych
Oczekuje się, że specjalizujący się lekarz wykaże
się praktyczną znajomością przynajmniej jednego z języków:
angielskiego, francuskiego lub niemieckiego. Wskazane jest wykazanie się
praktyczną znajomością języka angielskiego, co umożliwia również
odbywanie szkolenia zagranicą.
6. Czas trwania specjalizacji
Czas trwania specjalizacji w medycynie paliatywnej
wynosi 24 miesiące.
Postępowanie kwalifikacyjne dla lekarzy ubiegających się o rozpoczęcie
specjalizacji w medycynie paliatywnej
Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja kwalifikacyjna ds.
specjalizacji w skład której wchodzą:
Komisja ocenia wnioski pod względem formalnym i ustala listę
lekarzy, którzy uzyskają zgodę na rozpoczęcie specjalizacji.
Jeżeli specjalizacja realizowana ma być w ramach rezydentury lub
gdy liczba kandydatów przekracza liczbę przewidzianych miejsc
szkoleniowych organizowane jest postępowanie konkursowe w postaci
egzaminu testowego oraz przeprowadzonej przez komisję rozmowy
kwalifikacyjnej. Jeżeli do konkursu przystępuje duża liczba lekarzy
powoływane są zespoły podległe komisji.
Egzamin testowy opracowany przez Krajową Radę Egzaminów
Lekarskich organizuje i przeprowadza kierownik wojewódzkiego ośrodka
metodyczno-organizacyjnego.
Rozmowa kwalifikacyjna powinna dotyczyć:
Komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w oparciu o wyniki testu i
rozmowy kwalifikacyjnej ustala listę rankingową służącą do wypełnienia
miejsc szkoleniowych.
Warunki kwalifikacji jednostek organizacyjnych do prowadzenia
specjalizacji w medycynie paliatywnej
Specjalizacja w medycynie paliatywnej może odbywać się w
jednostkach opieki paliatywnej lub hospicyjnej, które uzyskały wpis
na listę podmiotów uprawnionych do specjalizowania prowadzoną przez
Ministra Zdrowia. Jednostki te muszą odpowiadać następującym
warunkom:
- paliatywny lub hospicyjny oddział stacjonarny,
- poradnię opieki paliatywnej lub hospicyjnej,
- zespół opieki domowej z 24 godzinnym dyżurem,
- ośrodek leczenia obrzęku limfatycznego(zalecane),
- ośrodek opieki dziennej(zalecane),
- ośrodek udzielania pomocy osieroconym.
(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia
Podyplomowego, Warszawa 2000 |
|