| |
CENTRUM
MEDYCZNE KSZTAŁCENIA
PODYPLOMOWEGO

Program specjalizacji
w
ONKOLOGII I HEMATOLOGII DZIECIĘCEJ
Warszawa 2000
(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia
Podyplomowego, Warszawa 2000
Program specjalizacji przygotował zespół ekspertów:
Przewodniczący:
prof. dr hab. med. Jerzy R. Kowalczyk
Członkowie:
prof. dr hab. med. Roma Rokicka-Milewska
prof. dr hab. med. Janina Bogusławska-Jaworska
doc. dr hab. med. Danuta Perek
doc. dr hab. med. Walentyna Balwierz
Kto może ubiegać się o rozpoczęcie specjalizacji?
W onkologii i hematologii dziecięcej mogą
specjalizować się lekarze posiadający specjalizację II stopnia w
pediatrii uzyskaną na podstawie poprzednich przepisów lub posiadający
tytuł specjalisty w pediatrii uzyskany na podstawie rozporządzenia
Ministra Zdrowia z dnia 25.03.1999 r.
Cel studiów specjalizacyjnych
Prawie połowę wszystkich nowotworów u dzieci stanowią
choroby rozrostowe układu krwiotwórczego, a równocześnie dzieci z
innymi chorobami krwi są również kierowane do dziecięcych oddziałów
hematologicznych, dlatego celem specjalizacji w onkologii i hematologii
dziecięcej powinien być pełen zakres hematologii i onkologii dziecięcej.
Pozwoli to na wykształcenie specjalistów, którzy nie tylko w oddziałach
szpitalnych, ale również i w poradniach specjalistycznych będą w
stanie skutecznie rozpoznawać i leczyć nienowotworowe choroby układu
krwiotwórczego u dzieci oraz wspomagać zespoły kliniczne w
monitorowaniu dzieci leczonych z powodu chorób nowotworowych.
Tytuł specjalisty w zakresie onkologii i hematologii
dziecięcej powinien być nadawany pediatrom, którzy odbyli pełne kształcenie
w diagnozowaniu i leczeniu chorób nowotworowych u dzieci: guzów narządowych
i nowotworów układu krwiotwórczego oraz innych chorób układu krwiotwórczego.
Wymagania programowe takiego kształcenia powinny być dostosowane do
standardów obowiązujących w krajach europejskich i USA.
Celem ogólnym specjalizacji w zakresie onkologii i
hematologii dziecięcej jest wykształcenie specjalistów, którzy będą
posiadali pełną wiedzę i umiejętności rozpoznawania nowotworów u
dzieci i młodzieży, chorób układu krwiotwórczego i ich współczesnego
leczenia. Uzyskanie specjalizacji w onkologii i hematologii dziecięcej
upoważni do diagnozowania i planowania leczenia i prowadzenia
chemioterapii wszystkich chorób nowotworowych wieku dziecięcego oraz do
diagnozowania i leczenia nowotworowych chorób układu krwiotwórczego.
Szczegółowe cele kształcenia:
Ogólne
-
Znajomość
epidemiologii nowotworów i chorób układu krwiotwórczego u dzieci i
młodzieży z uwzględnieniem zagrożeń środowiskowych.
-
Patofizjologia nowotworów
i chorób układu krwiotwórczego z uwzględnieniem genetyki,
immunologii i biologii molekularnej.
W zakresie onkologii
-
Umiejętność
rozpoznawania chorób nowotworowych z wykorzystaniem metod
klinicznych, obrazowych, cytomorfologicznych, histologicznych,
cytochemicznych, immunologicznych, cytogenetycznych i biomolekularnych.
-
Określenie stopnia
zaawansowania choroby i znajomość czynników rokowniczych.
-
Znajomość współczesnych
programów leczenia nowotworów dzieci i młodzieży.
-
Znajomość
farmakologii, farmakodynamiki i działań niepożądanych leków
cytotoksycznych stosowanych u dzieci.
-
Znajomość następstw
współczesnej terapii: symptomatologia, zapobieganie, leczenie.
-
Znajomość metod
leczenia wspomagającego w onkologii dziecięcej : zwalczanie zakażeń,
rola czynników wzrostowych, leki przeciwwymiotne, żywienie
parentalne, leczenie preparatami krwiopochodnymi.
-
Zapobieganie późnym
następstwom leczenia nowotworów.
-
Znajomość zasad
radioterapii nowotworów dzieci i młodzieży.
-
Znajomość roli
chirurgii w diagnostyce i leczeniu nowotworów.
-
Znajomość problemów
psychologicznych, społecznych i etycznych związanych z chorobą
nowotworową dziecka i jego rodziny oraz zasad partnerstwa w leczeniu.
Rola wspomagania psychologicznego.
W zakresie hematologii
-
Znajomość
symptomatologii chorób układu krwiotwórczego w okresie
noworodkowym.
-
Umiejętność
rozpoznawania i leczenia niedokrwistości wieku dziecięcego:
niedokrwistości niedoborowych, aplastycznych, hemolitycznych.
-
Umiejętność
rozpoznawania i leczenia chorób układu krzepnięcia i małopłytkowości.
-
Znajomość zasad i
metod leczenia preparatami krwiopochodnymi.
-
Znajomość podstaw
przeszczepiania komórek krwiotwórczych w chorobach dzieci i młodzieży.
Wymagana wiedza
Oczekuje się, że po ukończeniu specjalizacji,
lekarz wykaże się niżej przedstawioną wiedzą.
Wiadomości ogólne
-
Fizjologia
układu krwiotwórczego dzieci i układu krzepnięcia krwi
-
Podstawy
immunohematologii i klinicznej biologii molekularnej w chorobach krwi.
-
Etiologia
i epidemiologia chorób nowotworowych dzieci.
-
Patogeneza
i biologia chorób nowotworowych.
-
Kinetyka
komórek nowotworowych.
-
Genetyczne
aspekty chorób nowotworowych.
-
Zasady
rozpoznawania chorób nowotworowych u dzieci :
a) pobieranie i przygotowanie materiału
tkankowego i komórkowego do badań
diagnostycznych,
b) immunofenotyp komórek nowotworowych i zasady klasyfikacji
immunologicznej,
c) zasady klasyfikacji cytomorfologicznej i
cytochemicznej, patomorfologiczna ocena
stopnia złośliwości nowotworu,
d) cytogenetyka i genetyka molekularna nowotworów,
e) metody obrazowania w diagnostyce nowotworów,
f) ustalanie stopnia zaawansowania
nowotworu,
g) określenie czynników rokowniczych,
a) zasady stosowania chemioterapii i jej
monitorowania u dzieci,
b) farmakologia kliniczna leków przeciwnowotworowych u dzieci,
działania niepożądane,
c) podstawy radiobiologii i współczesnych technik
napromieniania,
d) rola chirurga w leczeniu chorób nowotworowych dzieci,
-
Przeszczepianie komórek
krwiotwórczych. Aspekty immunologiczne, wskazania i techniki
przeszczepiania, powikłania, wyniki leczenia.
-
Stany naglące w
onkologii i hematologii, zapobieganie, rozpoznawanie i leczenie:
a) zespół lizy guza,
b) zespół żyły próżnej górnej,
c) zespół górnego śródpiersia,
d) zespół objawów ucisku guza na rdzeń kręgowy,
e) ostra niewydolność nerek,
f) zespół weno-okluzyjny,
g) zespół wykrzepiania śródnaczyniowego.
a) hyperuricemia,
b) neutropenia, zakażenia,
c) ból,
d) wymioty,
e) stany niedożywienia,
f) krwawienia,
g) powikłania narządowe,
h) odległe skutki chemio- i radioterapii,
i) psychologiczne następstwa choroby nowotworowej.
a) zasady żywienia, żywienie parenteralne,
b) zasady stosowania krwiotwórczych czynników wzrostowych,
c) zasady leczenia krwią i preparatami krwiopochodnymi ze
szczególnym uwzględnieniem
okresu noworodkowego,
d) zapobieganie i leczenie zakażeń (wirusy, bakterie, grzyby,
pierwotniaki) ze
szczególnym uwzględnieniem chorób
przenoszonych drogą krwi,
e) wspomaganie psychologiczne dziecka i rodziny,
-
Rehabilitacja fizyczna,
psychiczna i społeczna dziecka z chorobą nowotworową.
-
Opieka nad dzieckiem
terminalnie chorym.
-
Etyczne aspekty
onkologii i hematologii dziecięcej (informowanie o chorobie, stanie
dziecka, leczenia, decyzja o przerwaniu leczenia, itd.).
-
Organizacja opieki
medycznej nad dzieckiem z chorobą nowotworową i przewlekłymi
chorobami układu krwiotwórczego, przepisy prawne, aspekty socjalne.
-
Profilaktyka chorób
nowotworowych w rodzinach ryzyka genetycznego.
-
Opieka nad pacjentem po
zakończeniu leczenia choroby nowotworowej.
Choroby nowotworowe
Choroby nowotworowe układu krwiotwórczego
-
Klasyfikacja białaczek
i chłoniaków.
-
Choroby predysponujące
do chorób rozrostowych układu krwiotwórczego.
-
Ostra białaczka
limfoblastyczna :
a) rozpoznanie, klasyfikacja,
b) leczenie w zależności od czynników ryzyka,
c) leczenie podtrzymujące, monitorowanie po zakończonym
leczeniu,
d) rozpoznawanie i leczenie nawrotu.
a) rozpoznanie i klasyfikacja,
b) leczenie i monitorowanie.
c) rozpoznawanie i leczenie nawrotów
-
Białaczka w okresie
niemowlęcym.
-
Przewlekła białaczka
szpikowa u dzieci.
-
Zespoły
mielodysplastyczne u dzieci.
-
Choroba Hodgkina :
a) zasady klasyfikacji, ustalenie stopnia
klinicznego i zaawansowania,
b) leczenie i powikłania,
a) rozpoznanie, zasady klasyfikacji i ustalenia
stopnia klinicznego,
b) leczenie różnych postaci chłoniaków
c) postępowanie w zespole żyły głównej górnej, zespole lizy
guza, zespole górnego
śródpiersia,
d) ograniczenia w wykorzystywaniu zabiegów diagnostycznych i
leczniczych w
nieziarniczych chłoniakach złośliwych.
Guzy ośrodkowego układu nerwowego
a) medulloblastoma, PNET u dzieci,
b) ependynoma,
c) astrocytoma u dzieci,
-
Diagnostyka
histopatologiczna.
-
Diagnostyka kliniczna i
obrazowa w zależności od rodzaju nowotworu.
-
Ocena stopnia
zaawansowania i czynników ryzyka.
-
Leczenie kompleksowe
guzów o.u.n. o wysokim stopniu złośliwości u dzieci poniżej i
powyżej 3 roku życia.
-
Leczenie glejaków o
niskim i wysokim stopniu złośliwości.
-
Zasady diagnostyki i
leczenia guzów zarodkowych wydzielających i niewydzielających o.u.n.
-
Rozpoznawanie i
aktualne możliwości leczenia nawrotów.
-
Diagnostyka i leczenie
przerzutów krwiopochodnych do o.u.n. w innych chorobach
nowotworowych.
Nowotwory układu współczulnego
a) Etiopatogeneza i biologia molekularna,
b) obraz kliniczny i diagnostyka w zależności od lokalizacji ogniska
pierwotnego i/lub
przerzutów, ocena stadium zaawansowania, czynniki
rokownicze,
c) klasyfikacja kliniczna,
d) leczenie w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego, stadium
zaawansowania i
wrażliwości na chemioterapię,
e) międzynarodowa definicja oceny odpowiedzi na leczenie.
Guzy nerek
a) epidemiologia i geografia wiekowa,
b) etiopatogeneza i biologia,
c) współistniejące choroby – zespół hemihipertrofii,
d) diagnostyka kliniczna ze szczególnym uwzględnieniem umiejętności
interpretacji
wyników badań obrazowych i oceny stadium zaawansowania
przed rozpoczęciem
leczenia,
e) rola klasyfikacji chirurgiczno-patomorfologicznej w planowaniu
leczenia,
f) planowanie leczenia w zależności od czynników rokowniczych,
g) obserwacja po zakończonym leczeniu,
h) rozpoznawanie i leczenie nawrotu.
Guzy kości
a) epidemiologia i rozkład wiekowy występowania,
b) etiopatogeneza,
c) patomorfologia i różnicowanie z innymi
drobnookrągłokomórkowymi nowotworami
złośliwymi,
d) obraz kliniczny,
e) diagnostyka obrazowa i umiejętność
interpretacji,
f) zasady kompleksowego leczenia w zależności od
lokalizacji ogniska pierwotnego.
a) epidemiologia i wiek występowania,
b) etiopatogeneza,
c) postępowanie diagnostyczne i umiejętność
interpretacji badań obrazowych,
d) rola wtórnej oceny patomorfologicznej (martwica
guza) dla oceny skuteczności terapii
indukującej,
e) wskazania do leczenia oszczędzającego.
Mięsaki tkanek miękkich
-
podział na
RMS i nie-RMS,
-
epidemiologia
i geografia wiekowa,
-
etiopatogeneza
i biologia poszczególnych nowotworów,
-
patomorfologia,
-
obraz
kliniczny i diagnostyka (umiejętność interpretacji wyników badań
obrazowych w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego),
-
ocena
stadium zaawansowania IRS, TNM,
-
planowanie
leczenia w zależności od czynników ryzyka (grupa ryzyka, stadium
zaawansowania, lokalizacja ogniska pierwotnego i wrażliwość na
chemioterapię),
-
obserwacja
po zakończonym leczeniu,
-
rozpoznawanie
i leczenie nawrotu.
Guzy zarodkowe
-
Etiopatogeneza
i biologia,
-
Patomorfologia,
-
Obraz
kliniczny i diagnostyka (umiejętność interpretacji badań obrazowych i
laboratoryjnych) w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego:
a) gonadalnej (jajniki, jądra),
b) pozagonadalnej (okolica krzyżowo-guziczna, śródpiersie,
okolica zaotrzewnowa,
lokalizacja wewnątrzczaszkowa)
- Biomarkery –
przydatność w diagnostyce i monitorowaniu leczenia,
- Ocena stadium zaawansowania
w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego, wady i zalety obecnie
stosowanych różnych klasyfikacji,
- Leczenie w zależności od
lokalizacji i stadium zaawansowania,
- Monitorowanie po zakończonym
leczeniu,
- Rozpoznawanie i leczenie
nawrotu,
- Patomorfologiczna ocena
stopnia złośliwości potworniaków.
Inne nowotwory złośliwe u dzieci
a) etiopatogeneza i biologia, aspekty genetyczne
b) obraz kliniczny, diagnostyka
c) leczenie ogólne i miejscowe
a) epidemiologia, rozkład wiekowy występowania,
b) etiopatogeneza i biologia,
c) patomorfologia,
d) diagnostyka kliniczna, umiejętność
interpretacji badań obrazowych i laboratoryjnych
(biomarkery),
e) ocena stopnia zaawansowania,
f) kompleksowe leczenie w zależności od czynników
ryzyka,
g) monitorowanie po leczeniu,
h) miejsce przeszczepienia wątroby w guzach
wysokiego ryzyka.
- Złośliwe nowotwory skóry.
a) czerniak złośliwy – odrębności
biologiczne u dzieci,
b) rak skóry,
c) fakomatozy.
- Rzadkie nowotwory wieku
dziecięcego (diagnostyka kliniczna, obrazowa, zasady rozpoznawania i
leczenia z uwzględnieniem specyfiki przebiegu u dzieci):
a) rak tarczycy,
b) rak nosogardzieli,
c) rak nadnercza,
d) nowotwór gruczołu ślinowego,
e) rak jelita grubego,
f) inne
Nowotwory łagodne w wieku dziecięcym
Nienowotworowe choroby
układu krwiotwórczego
Zasady rozpoznawania chorób układu krwiotwórczego w
zależności od okresów rozwojowych dziecka.
Choroby układu krwiotwórczego w wieku noworodkowym i
niemowlęcym
a) etiopatogeneza
b) profilaktyka i wczesne wykrywanie zagrożenia
c) obraz kliniczny
d) współczesne zasady leczenia
Ogólne zasady postępowania w niedokrwistościach
dziecięcych.
-
Klasyfikacja
fizjologiczna i morfologiczna.
-
Objawy
kliniczne w różnych typach niedokrwistości.
-
Zasady postępowania
diagnostycznego i różnicowania.
a) wywiad i badanie fizykalne,
b) częstość występowania w zależności od
wieku,
c) ocena obrazu krwi, interpretacja innych wyników
badań laboratoryjnych,
d) ocena hematologiczna obrazu szpiku,
e) badania radiologiczne i ich interpretacja,
f) czynniki genetyczne w diagnostyce niedokrwistości,
Zaburzenia wytwarzania erytrocytów
a) fizjologia hematopoezy
b) zespoły wrodzone niewydolności szpiku, anemia
aplastyczna i hipoplastyczna
c) nabyte zespoły hipoplazji i aplazji szpiku,
d) „zespół wypierania” pierwotny i wtórny,
a) metabolizm żelaza w ustroju,
b) niedokrwistość z niedoboru żelaza (definicja,
występowanie, etiologia, objawy kliniczne,
rozpoznanie, różnicowanie,
leczenie, zapobieganie),
c) wrodzone zaburzenia metabolizmu żelaza,
d) niedokrwistości megaloblastyczne,
e) inne przyczyny niedokrwistości niedoborowych,
Inne zaburzenia wytwarzania erytrocytów
-
Porfirie
-
Zatrucie ołowiem
-
Infekcje
-
Choroby
nerek.
-
Niewydolność
wątroby.
-
Choroby
tkanki łącznej.
Niedokrwistości hemolityczne
a) etiologia i patogeneza,
b) objawy kliniczne, diagnostyka laboratoryjna i różnicowa,
c) współczesne możliwości leczenia,
a) wrodzona sferocytoza,
b) wrodzona eliptocytoza,
c) inne wrodzone defekty błony komórkowe,
d) nabyte defekty błony komórkowe (akantocytoza,
niedobór wit.E),
-
Niedobór
kinazy pirogronianowej i zaburzenia glikolizy.
-
Niedobory
innych enzymów cyklu glikolizy.
-
Niedobór
dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
-
Niedobory
innych enzymów cyklu heksozowego.
-
Enzymopatie
krwinek czerwonych bez cech hemolizy.
Zaburzenia dotyczące hemoglobin
-
Ludzkie
hemoglobiny – prawidłowe i nieprawidłowe.
-
Laboratoryjne
techniki diagnostyczne, w tym metody genetyki molekularnej.
-
Niedokrwistość
sierpowatokrwinkowa.
-
Inne
hemoglobinopatie.
-
Talasemie.
Niedokrwistości pokrwotoczne
Nadkrwistość
Zaburzenia układu fagocytarnego
Zaburzenia układu immunologicznego
-
Rozwój i
regulacja humoralnej odpowiedzi immunologicznej.
-
Zespoły
pierwotnych niedoborów immunologicznych.
-
Zaburzenia
funkcji śledziony i układu siateczkowo-śródbłonkowego.
Choroby spichrzeniowe
układu siateczkowo-śródbłonkowego
Układ hemostazy
-
Rola płytek
krwi i ściany naczyń krwionośnych.
-
Fizjologia
krzepnięcia krwi.
-
Molekularne
podstawy fibrynolizy.
Skazy krwotoczne związane z nieprawidłowościami płytek
krwi
a) ze zwiększonego niszczenia lub utraty płytek.
b) ze zmniejszonej produkcji płytek
c) wrodzone skazy małopłytkowe
d) skazy małopłytkowe okresu noworodkowego.
a) nabyte trombocytopatie
b) wrodzone trombocytopatie
c) trombocytopatie okresu noworodkowego
Skazy krwotoczne naczyniowe
-
Nabyte
skazy krwotoczne naczyniowe – Zespół Schonleina i Henocha.
-
Wrodzone
skazy krwotoczne naczyniowe.
-
Krwotoczne
skazy naczyniowe okresu noworodkowego.
Skazy krwotoczne osoczowe
-
Wrodzone
niedobory czynników krzepnięcia –zasady dziedziczenia, obraz
kliniczny, diagnostyka, zasady postępowania profilaktycznego, leczenia i
rehabilitacji, preparaty do leczenia substytucyjnego.
a) Hemofilia A,
b) Hemofilia B,
c) Choroba von Willebranda
d) Rzadkie wrodzone niedobory czynników krzepnięcia.
a) niedobór wit. K,
b) DIC,
c) choroby wątroby,
d) wrodzone wady serca,
e) choroby nerek,
f) dysproteinemie,
g) krążące antykoagulanty,
a) choroba krwotoczna noworodków,
b) inne zaburzenia krzepnięcia.
Zakrzepica
a) spowodowana czynnikami jatrogennymi,
b) profilaktyka i leczenie przeciwzakrzepowe.
Diagnostyka hepato-splenomegalii
Powiększenie węzłów chłonnych
-
Anatomia,
topografia i fizjologia układu chłonnego.
-
Przyczyny
powiększenia węzłów chłonnych.
-
Ogólne
zasady postępowania diagnostyczno-leczniczego.
-
Miejscowe
powiększenie węzłów chłonnych.
-
Uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych w chorobach zakaźnych.
a) w chorobach wirusowych,
b) ropne,
c) gruźlicze,
d) toksoplazmoza,
e) grzybicze,
f) inne.
-
Limfadenopatie
jako odczyn poszczepienny.
-
Jatrogenne
powiększenie węzłów chłonnych.
-
Powiększenie
węzłów chłonnych w chorobach nowotworowych.
-
Choroby układowe
z powiększeniem węzłów chłonnych.
-
Stany naśladujące
powiększenie węzłów chłonnych.
Hematologiczne stany zagrożenia życia
Hematologiczne manifestacje chorób układowych
Wymagane umiejętności praktyczne
Oczekuje się, że po ukończeniu specjalizacji lekarz
będzie posiadał umiejętności:
-
wykonania
badania klinicznego pozwalającego na wstępną selekcję, diagnostykę
i różnicowanie powiększonych węzłów chłonnych, guzów brzucha,
objawów neurologicznych, zaburzeń odporności, skaz krwotocznych,
niedokrwistości,
-
pobrania,
przygotowania i oceny rozmazów krwi obwodowej,
-
pobrania
krwi żylnej do badań, założenia cewników do żył obwodowych,
-
interpretacji
badań biochemicznych potrzebnych do monitorowania choroby
nowotworowej,
-
interpretacji
badań obrazowych,
-
aspiracji
szpiku z kolca talerza biodrowego, wyrostka ościstego kręgosłupa,
piszczeli u niemowlęcia, przygotowania rozmazów i ich oceny
morfologicznej,
-
interpretacji
badań cytochemicznych, immunologicznych i cytogenetycznych szpiku,
-
wykonania
trepanobiopsji,
-
wykonania
nakłucia lędźwiowego i podania podoponowego leków. Interpretacji
wyników laboratoryjnych badania płynu mózgowo-rdzeniowego,
-
obsługi
cewników centralnych,
-
wykonania
tamponady przedniej nosa,
-
obsługi
pompy strzykawkowej i objętosciowej,
-
zakładania
sondy do żołądka,
-
cewnikowania
pęcherza moczowego,
-
wykonania
próby krzyżowej,
-
przetaczania
preparatów krwiopochodnych,
-
programowania
chemioterapii w poszczególnych typach chorób nowotworowych,
-
programowania
żywienia parenteralnego,
-
zapobiegania
i leczenia bólu,
-
interpetacji
badań układu hemostazy.
Formy zdobywania wiedzy i umiejętności praktycznych
Kursy
Kurs wprowadzający
Obejmujący zagadnienia z fizjologii układu krwiotwórczego,
etiologii, epidemiologii i patogenezy chorób nowotworowych, podstaw
immunohematologii i klinicznej biologii molekularnej w chorobach krwi.
Kursy doskonalące
Jeden raz w roku po 4-5 dni, organizuje Polskie
Towarzystwo Onkologii i Hematologii Dziecięcej oraz poszczególne Kliniki
Hematologii i Onkologii, na zakończenie – kurs atestacyjny.
Formy samokształcenia
-
Przygotowanie
pracy poglądowej, temat proponuje kierownik specjalizacji.
-
Studiowanie
piśmiennictwa - rekomendowanych podręczników i monografii:
- Pizzo P. A., Poplack D. G. (red.) „Principles
and Practice of Pediatric Oncology”.
- Nathan D. G., Orkin S. H. (red.) „Hematology
of Infancy and Childhood”.
- Pochedly C. (red.) „Neoplastic Diseases of
Childhood”.
- Radwańska U. (red.) „Białaczki u
dzieci”.
- Kowalczyk J. R. (red.) „Stany przebiegające
z powiększeniem węzłów chłonnych"”.
- Lanzkowsky P. „Hematologia i onkologia dziecięca”.
- Janicki K. (red.) „Hematologia
kliniczna”.
- DeVita V. T., Hellman S., Rosenberg S. A. „
Cancer : Principles and Pracice of
Oncology”.
- Rokicka R. (red.) „Hemofilie u dzieci”.
Staże kierunkowe
-
staż w
oddziale onkologii dziecięcej i w poradni onkologicznej – 21 miesięcy,
-
staż w
oddziale hematologii dziecięcej i w poradni onkologicznej – 9 miesięcy,
-
staż w
oddziale intensywnej terapii dziecięcej – 1 miesiąc,
-
staż
laboratoryjny (cytomorfologia, cytochemia, histopatologia, immunologia,
cytogenetyka) – 3 miesiące,
-
staż w
oddziale chirurgii dziecięcej w formie uczestniczenia przy zabiegach
onkologicznych ( co najmniej 10 zabiegów),
-
staż w
jednostce krwiodawstwa – 1 miesiąc,
Kształcenie w wykonywaniu zabiegów i procedur
medycznych
Wykaz i liczba procedur i zabiegów medycznych, które specjalizujący
się lekarz ma obowiązek samodzielnie wykonać.
-
Pobranie,
przygotowanie i ocena rozmazów krwi obwodowej - 30.
-
Pobranie
krwi żylnej do badań, założenie cewników do żył obwodowych
–20.
-
Aspiracja
szpiku z kolca talerza biodrowego, wyrostka ościstego kręgosłupa,
piszczeli u niemowlęcia, przygotowanie rozmazów i ich ocena
morfologiczna - 10.
-
Wykonanie
trepanobiopsji - 5.
-
Wykonanie
nakłucia lędźwiowego i podanie podoponowe leków –15.
-
Obsługa
cewników centralnych i zapobieganie powikłaniom -20.
-
Tamponada
przednia nosa - 5.
-
Obsługa
pompy strzykawkowej i objętościowej - 10.
-
Zakładanie
sondy dożołądkowej – 10.
-
Cewnikowanie
pęcherza moczowego - 5.
-
Wykonanie
próby krzyżowej 5.
-
Przetaczanie
preparatów krwiopochodnych -20.
-
Programowanie
chemioterapii w poszczególnych typach schorzeń nowotworowych - 20.
-
Programowanie
żywienia parenteralnego - 10.
Kierownik specjalizacji potwierdza w „Szczegółowym
wykazie liczby wykonanych zabiegów i procedur medycznych” załączonym
do "Karty kształcenia specjalizacyjnego" nabycie umiejętności
praktycznych w wykonywania zabiegów
Metody oceny wiedzy i umiejętności praktycznych
Kolokwia
-
Kolokwia
z onkologii dziecięcej – co najmniej 4,
-
Kolokwia
z hematologii dziecięcej – co najmniej 4,
-
Kolokwium
z prawa medycznego,
-
Kolokwium
z promocji zdrowia.
Sprawdziany umiejętności praktycznych
Specjalizujący się lekarz zobowiązany jest zaliczyć
sprawdziany umiejętności praktycznych z zakresu procedur diagnostycznych
i leczniczych stosowanych w onkologii i hematologii dziecięcej –
zaliczenie potwierdza kierownik specjalizacji.
-
Sprawdzian
umiejętności wykonania nakłucia lędżwiowego z podoponowym
podaniem leków,
-
Sprawdzian
umiejętności wykonania biopsji aspiracyjnej szpiku,
-
Sprawdzian
umiejętności wykonania trepanobiopsji,
-
Sprawdzian
umiejętności cewnikowania żył obwodowych,
-
Sprawdzian
umiejętności obsługi cewników centralnych,
-
Sprawdzian
umiejętności cewnikowania pęcherza moczowego,
-
Sprawdzian
umiejętności oceny cytomorfologicznej krwi i szpiku,
-
Sprawdzian
umiejętności zakładania zgłębnika do żołądka i dwunastnicy,
-
Sprawdzian
umiejętności opracowania planu leczenia chorego.
Ocena pracy poglądowej i publikacji
Oceny złożonych prac poglądowych i publikacji
dokonuje kierownik specjalizacji.
Znajomość języków obcych
Wykazanie się praktyczną znajomością przynajmniej
jednego z języków : angielskiego, francuskiego lub niemieckiego.
Czas trwania specjalizacji
Specjalizacja w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej
trwa 36 miesięcy. W przypadku osób legitymujących się wieloletnim (co
najmniej 10 lat) stażem pracy w oddziale onkologii i/lub hematologii
dziecięcej kierownik specjalizacji może podjąć decyzję o zaliczeniu
części obowiązujących staży specjalizacyjnych.
Postępowanie kwalifikacyjne dla lekarzy ubiegających się o rozpoczęcie
specjalizacji w onkologii i hematologii dziecięcej
Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja kwalifikacyjna ds.
specjalizacji w skład której wchodzą:
- konsultant regionalny w
dziedzinie onkologii i hematologii dziecięcej,
- przedstawiciel
odpowiedniego towarzystwa lekarskiego,
- przedstawiciel okręgowej
rady lekarskiej,
- przedstawiciel akademii
medycznej z właściwego regionu,
Komisja ocenia wnioski pod względem formalnym i ustala listę
lekarzy, którzy uzyskają zgodę na rozpoczęcie specjalizacji.
W przypadku postępowania konkursowego (jeżeli
specjalizacja ma być realizowana w ramach rezydentury lub gdy liczba
kandydatów przekracza liczbę przewidzianych miejsc edukacyjnych)
organizowany jest egzamin testowy a następnie komisja przeprowadza
rozmowy kwalifikacyjne. Rozmowa kwalifikacyjna powinna dotyczyć ogólnej
znajomości chorób krwi i nowotworów dziecięcych w zakresie wymaganym
od specjalisty w pediatrii, organizacji opieki zdrowotnej oraz chorób
społecznych.
Egzamin testowy opracowany przez Krajową Radę
Egzaminów Lekarskich organizuje i przeprowadza kierownik wojewódzkiego
ośrodka metodyczno-organizacyjnego. Tematem egzaminu testowego powinny
być zagadnienia odrębności fizjologicznych wieku rozwojowego oraz
zasady rozpoznawania i postępowania w chorobach dzieci, zwłaszcza zakaźnych,
układu oddechowego, przewodu pokarmowego, układu krążenia,
moczowego.
Komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w oparciu o wyniki testu i
rozmowy kwalifikacyjnej ustala listę rankingową służącą do wypełnienia
miejsc edukacyjnych. Jeżeli do konkursu przystępuje duża liczba
lekarzy powoływane są zespoły podległe komisji.
Warunki kwalifikacji jednostek organizacyjnych do prowadzenia
specjalizacji onkologii i hematologii dziecięcej
Specjalizacja może być prowadzona wyłącznie w tych
ośrodkach onkologii i hematologii dziecięcej, które uzyskają
uprawnienia. Mogą to być tylko te ośrodki, które spełniają następujące
kryteria :
-
prowadzą
chemioterapię wszystkich nowotworów wieku dziecięcego (białaczki, chłoniaki
nieziarnicze, choroba Hodgkina, guzy lite);
-
rocznie
rozpoznają i leczą co najmniej 50 nowych dzieci z chorobą nowotworową
oraz prowadzą monitorowanie pacjentów po zakończonym leczeniu;
-
prowadzą
leczenie wszystkich chorób krwi;
-
posiadają
oddziały o standardzie odpowiadającym normom międzynarodowym i
zalecanym przez Krajowy Zespół Konsultanta Medycznego w dziedzinie
onkologii dziecięcej i Polskie Towarzystwo Onkologii i Hematologii Dziecięcej,
m. in. sale chorych 1-2 łóżkowe, każda sala z sanitariatem, możliwość
zapewnienia pełnego reżimu sanitarnego dla każdego chorego w
neutropenii, pomieszczenie z komorą laminarną do przygotowywania
cytostatyków, wydzielone pomieszczenia do leczenia w ramach dziennego
pobytu, przychodnia przykliniczna, dostępność do pełnej diagnostyki
laboratoryjnej i obrazowej przez całą dobę, zabezpieczenie w preparaty
krwiopochodne;
-
mają możliwość
prowadzenia pełnej diagnostyki nowotworów i chorób układu krwiotwórczego
u dzieci i młodzieży;
-
mają
zapewnioną pełną współpracę w zakresie chirurgii dziecięcej i
radioterapii oraz innych specjalności przez całą dobę;
-
mają
odpowiednią kadrę fachową z doświadczeniem praktycznym w onkologii lub
hematologii dziecięcej co najmniej 10 lat, zweryfikowanymi stażami
krajowymi i zagranicznymi.
Specjalizację w zakresie onkologii i hematologii
dziecięcej prowadzi kierownik specjalizacji, który musi mieć tytuł
specjalisty w tym zakresie.
Specjalizacja odbywa się w trybie rezydenckim i innych
trybach przewidzianych przepisami w ośrodkach posiadających uprawnienia.
Kandydaci ubiegający się o specjalizację zatrudnieni w oddziałach
hematologii lub onkologii dziecięcej nie posiadających uprawnień do
prowadzenia specjalizacji mogą mieć zaliczoną część stażu określonego
niniejszymi przepisami – na wniosek kierownika specjalizacji, jeżeli
ośrodek, w którym pracują przyjmuje rocznie co najmniej 20 nowych
pacjentów chorych na nowotwory i choroby krwi. W tym przypadku, w ramach
stażu w oddziale onkologii lub hematologii konieczne jest odbycie 4-miesięcznego
stażu w jednostce uprawnionej.
Zaliczenia całego stażu specjalizacyjnego dokonuje
kierownik specjalizacji po stwierdzeniu jego realizacji, oraz po
przeprowadzeniu kolokwiów z onkologii oraz z hematologii dziecięcej.
Kierownik specjalizacji potwierdza w „Szczegółowym wykazie liczby
wykonanych zabiegów i procedur medycznych” załączonym do
"Karty kształcenia specjalizacyjnego" nabycie umiejętności
praktycznych w wykonywania zabiegów (nakłucie lędźwiowe z podoponowym
podaniem leków, biopsja aspiracyjna szpiku, trepanobiopsja, cewnikowanie
żył obwodowych, obsługa cewników centralnych, cewnikowanie pęcherza,
ocena cytomorfologiczna krwi i szpiku, zakładanie sondy żołądkowej i
dwunastnicy), procedur, opracowanie planów leczenia pacjenta.
(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia
Podyplomowego, Warszawa 2000 |
|