CENTRUM MEDYCZNE KSZTAŁCENIA
PODYPLOMOWEGO

  maly_znaczzek_cmkp.gif (2535 bytes)

Program specjalizacji
w
ONKOLOGII I HEMATOLOGII DZIECIĘCEJ

 

Warszawa 2000


(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, Warszawa  2000


Program specjalizacji przygotował zespół ekspertów:

Przewodniczący:
prof. dr hab. med. Jerzy R. Kowalczyk
Członkowie:
prof. dr hab. med. Roma Rokicka-Milewska
prof. dr hab. med. Janina Bogusławska-Jaworska
doc. dr hab. med. Danuta Perek
doc. dr hab. med. Walentyna Balwierz

Kto może ubiegać się o rozpoczęcie specjalizacji?

W onkologii i hematologii dziecięcej mogą specjalizować się lekarze posiadający specjalizację II stopnia w pediatrii uzyskaną na podstawie poprzednich przepisów lub posiadający tytuł specjalisty w pediatrii uzyskany na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25.03.1999 r.

 

Cel studiów specjalizacyjnych

Prawie połowę wszystkich nowotworów u dzieci stanowią choroby rozrostowe układu krwiotwórczego, a równocześnie dzieci z innymi chorobami krwi są również kierowane do dziecięcych oddziałów hematologicznych, dlatego celem specjalizacji w onkologii i hematologii dziecięcej powinien być pełen zakres hematologii i onkologii dziecięcej. Pozwoli to na wykształcenie specjalistów, którzy nie tylko w oddziałach szpitalnych, ale również i w poradniach specjalistycznych będą w stanie skutecznie rozpoznawać i leczyć nienowotworowe choroby układu krwiotwórczego u dzieci oraz wspomagać zespoły kliniczne w monitorowaniu dzieci leczonych z powodu chorób nowotworowych.

Tytuł specjalisty w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej powinien być nadawany pediatrom, którzy odbyli pełne kształcenie w diagnozowaniu i leczeniu chorób nowotworowych u dzieci: guzów narządowych i nowotworów układu krwiotwórczego oraz innych chorób układu krwiotwórczego. Wymagania programowe takiego kształcenia powinny być dostosowane do standardów obowiązujących w krajach europejskich i USA.

Celem ogólnym specjalizacji w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej jest wykształcenie specjalistów, którzy będą posiadali pełną wiedzę i umiejętności rozpoznawania nowotworów u dzieci i młodzieży, chorób układu krwiotwórczego i ich współczesnego leczenia. Uzyskanie specjalizacji w onkologii i hematologii dziecięcej upoważni do diagnozowania i planowania leczenia i prowadzenia chemioterapii wszystkich chorób nowotworowych wieku dziecięcego oraz do diagnozowania i leczenia nowotworowych chorób układu krwiotwórczego.

 

Szczegółowe cele kształcenia:

Ogólne

  • Znajomość epidemiologii nowotworów i chorób układu krwiotwórczego u dzieci i młodzieży z uwzględnieniem zagrożeń środowiskowych.

  • Patofizjologia nowotworów i chorób układu krwiotwórczego z uwzględnieniem genetyki, immunologii i biologii molekularnej.

 

W zakresie onkologii

  • Umiejętność rozpoznawania chorób nowotworowych z wykorzystaniem metod klinicznych, obrazowych, cytomorfologicznych, histologicznych, cytochemicznych, immunologicznych, cytogenetycznych i biomolekularnych.

  • Określenie stopnia zaawansowania choroby i znajomość czynników rokowniczych.

  • Znajomość współczesnych programów leczenia nowotworów dzieci i młodzieży.

  • Znajomość farmakologii, farmakodynamiki i działań niepożądanych leków cytotoksycznych stosowanych u dzieci.

  • Znajomość następstw współczesnej terapii: symptomatologia, zapobieganie, leczenie.

  • Znajomość metod leczenia wspomagającego w onkologii dziecięcej : zwalczanie zakażeń, rola czynników wzrostowych, leki przeciwwymiotne, żywienie parentalne, leczenie preparatami krwiopochodnymi.

  • Zapobieganie późnym następstwom leczenia nowotworów.

  • Znajomość zasad radioterapii nowotworów dzieci i młodzieży.

  • Znajomość roli chirurgii w diagnostyce i leczeniu nowotworów.

  • Znajomość problemów psychologicznych, społecznych i etycznych związanych z chorobą nowotworową dziecka i jego rodziny oraz zasad partnerstwa w leczeniu. Rola wspomagania psychologicznego.

W zakresie hematologii

  • Znajomość symptomatologii chorób układu krwiotwórczego w okresie noworodkowym.

  • Umiejętność rozpoznawania i leczenia niedokrwistości wieku dziecięcego: niedokrwistości niedoborowych, aplastycznych, hemolitycznych.

  • Umiejętność rozpoznawania i leczenia chorób układu krzepnięcia i małopłytkowości.

  • Znajomość zasad i metod leczenia preparatami krwiopochodnymi.

  • Znajomość podstaw przeszczepiania komórek krwiotwórczych w chorobach dzieci i młodzieży.

 

Wymagana wiedza

Oczekuje się, że po ukończeniu specjalizacji, lekarz wykaże się niżej przedstawioną wiedzą.

Wiadomości ogólne

  • Fizjologia układu krwiotwórczego dzieci i układu krzepnięcia krwi

  • Podstawy immunohematologii i klinicznej biologii molekularnej w chorobach krwi.

  • Etiologia i epidemiologia chorób nowotworowych dzieci.

  • Patogeneza i biologia chorób nowotworowych.

  • Kinetyka komórek nowotworowych.

  • Genetyczne aspekty chorób nowotworowych.

  •   Zasady rozpoznawania chorób nowotworowych u dzieci :

a)  pobieranie i przygotowanie materiału tkankowego i komórkowego do badań
     diagnostycznych,
b)  immunofenotyp komórek nowotworowych i zasady klasyfikacji
     immunologicznej,
c)  zasady klasyfikacji cytomorfologicznej i cytochemicznej, patomorfologiczna ocena
     stopnia złośliwości nowotworu,
d)  cytogenetyka i genetyka molekularna nowotworów,
e)  metody obrazowania w diagnostyce nowotworów,
f)   ustalanie stopnia zaawansowania nowotworu,
g)  określenie czynników rokowniczych,

  • Mechanizmy przerzutów nowotworowych.

  • Ogólne zasady leczenia chorób rozrostowych dzieci:

a)  zasady stosowania chemioterapii i jej monitorowania u dzieci,
b)  farmakologia kliniczna leków przeciwnowotworowych u dzieci, działania niepożądane,
c)  podstawy radiobiologii i współczesnych technik napromieniania,
d)  rola chirurga w leczeniu chorób nowotworowych dzieci,

  • Przeszczepianie komórek krwiotwórczych. Aspekty immunologiczne, wskazania i techniki przeszczepiania, powikłania, wyniki leczenia.

  • Stany naglące w onkologii i hematologii, zapobieganie, rozpoznawanie i leczenie:

a)  zespół lizy guza,
b)  zespół żyły próżnej górnej,
c)  zespół górnego śródpiersia,
d)  zespół objawów ucisku guza na rdzeń kręgowy,
e)  ostra niewydolność nerek,
f)   zespół weno-okluzyjny,
g)  zespół wykrzepiania śródnaczyniowego.

  • Inne powikłania wczesne i późne:

a)  hyperuricemia,
b)  neutropenia, zakażenia,
c)  ból,
d)  wymioty,
e)  stany niedożywienia,
f)   krwawienia,
g)  powikłania narządowe,
h)  odległe skutki chemio- i radioterapii,
i)   psychologiczne następstwa choroby nowotworowej.

  • Powikłania związane ze stosowaniem cewników centralnych – profilaktyka i leczenie.

  • Leczenie wspomagające:

a)  zasady żywienia, żywienie parenteralne,
b)  zasady stosowania krwiotwórczych czynników wzrostowych,
c)  zasady leczenia krwią i preparatami krwiopochodnymi ze szczególnym uwzględnieniem
     okresu noworodkowego,
d)  zapobieganie i leczenie zakażeń (wirusy, bakterie, grzyby, pierwotniaki) ze
     szczególnym uwzględnieniem chorób przenoszonych drogą krwi,
e)  wspomaganie psychologiczne dziecka i rodziny,

  • Rehabilitacja fizyczna, psychiczna i społeczna dziecka z chorobą nowotworową.

  • Opieka nad dzieckiem terminalnie chorym.

  • Etyczne aspekty onkologii i hematologii dziecięcej (informowanie o chorobie, stanie dziecka, leczenia, decyzja o przerwaniu leczenia, itd.).

  • Organizacja opieki medycznej nad dzieckiem z chorobą nowotworową i przewlekłymi chorobami układu krwiotwórczego, przepisy prawne, aspekty socjalne.

  • Profilaktyka chorób nowotworowych w rodzinach ryzyka genetycznego.

  • Opieka nad pacjentem po zakończeniu leczenia choroby nowotworowej.

 

Choroby nowotworowe

Choroby nowotworowe układu krwiotwórczego

  • Klasyfikacja białaczek i chłoniaków.

  • Choroby predysponujące do chorób rozrostowych układu krwiotwórczego.

  • Ostra białaczka limfoblastyczna :

a)  rozpoznanie, klasyfikacja,
b)  leczenie w zależności od czynników ryzyka,
c)  leczenie podtrzymujące, monitorowanie po zakończonym leczeniu,
d)  rozpoznawanie i leczenie nawrotu.

  • Ostra białaczka szpikowa :

a)  rozpoznanie i klasyfikacja,
b)  leczenie i monitorowanie.
c)  rozpoznawanie i leczenie nawrotów

  • Białaczka w okresie niemowlęcym.

  • Przewlekła białaczka szpikowa u dzieci.

  • Zespoły mielodysplastyczne u dzieci.

  • Choroba Hodgkina :

a)  zasady klasyfikacji, ustalenie stopnia klinicznego i zaawansowania,
b)  leczenie i powikłania,

  • Nieziarnicze chłoniaki złośliwe:

a) rozpoznanie, zasady klasyfikacji i ustalenia stopnia klinicznego,
b) leczenie różnych postaci chłoniaków
c) postępowanie w zespole żyły głównej górnej, zespole lizy guza, zespole górnego
    śródpiersia,
d) ograniczenia w wykorzystywaniu zabiegów diagnostycznych i leczniczych w
    nieziarniczych chłoniakach złośliwych.

Guzy ośrodkowego układu nerwowego

  • Specyfika różnych guzów o. u. n.:

a)  medulloblastoma, PNET u dzieci,
b)  ependynoma,
c)  astrocytoma u dzieci,

  • Diagnostyka histopatologiczna.

  • Diagnostyka kliniczna i obrazowa w zależności od rodzaju nowotworu.

  • Ocena stopnia zaawansowania i czynników ryzyka.

  • Leczenie kompleksowe guzów o.u.n. o wysokim stopniu złośliwości u dzieci poniżej i powyżej 3 roku życia.

  • Leczenie glejaków o niskim i wysokim stopniu złośliwości.

  • Zasady diagnostyki i leczenia guzów zarodkowych wydzielających i niewydzielających o.u.n.

  • Rozpoznawanie i aktualne możliwości leczenia nawrotów.

  • Diagnostyka i leczenie przerzutów krwiopochodnych do o.u.n. w innych chorobach nowotworowych.

Nowotwory układu współczulnego

  • Nerwiak zarodkowy

a) Etiopatogeneza i biologia molekularna,
b) obraz kliniczny i diagnostyka w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego i/lub
    przerzutów, ocena stadium zaawansowania, czynniki rokownicze,
c) klasyfikacja kliniczna,
d) leczenie w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego, stadium zaawansowania i
    wrażliwości na chemioterapię,
e) międzynarodowa definicja oceny odpowiedzi na leczenie.

  • Inne nowotwory układu współczulnego.

Guzy nerek

  • Guz Wilmsa

a) epidemiologia i geografia wiekowa,
b) etiopatogeneza i biologia,
c) współistniejące choroby – zespół hemihipertrofii,
d) diagnostyka kliniczna ze szczególnym uwzględnieniem umiejętności interpretacji
    wyników badań obrazowych i oceny stadium zaawansowania przed rozpoczęciem
    leczenia,
e) rola klasyfikacji chirurgiczno-patomorfologicznej w planowaniu leczenia,
f) planowanie leczenia w zależności od czynników rokowniczych,
g) obserwacja po zakończonym leczeniu,
h) rozpoznawanie i leczenie nawrotu.

  • Rak nerki
  • Inne guzy nerek u dzieci.

 

Guzy kości

  • Mięsak Ewinga.

a) epidemiologia i rozkład wiekowy występowania,
b) etiopatogeneza,
c) patomorfologia i różnicowanie z innymi drobnookrągłokomórkowymi nowotworami
    złośliwymi,
d) obraz kliniczny,
e) diagnostyka obrazowa i umiejętność interpretacji,
f) zasady kompleksowego leczenia w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego.

  • Mięsak kościopochodny.

a) epidemiologia i wiek występowania,
b) etiopatogeneza,
c) postępowanie diagnostyczne i umiejętność interpretacji badań obrazowych,
d) rola wtórnej oceny patomorfologicznej (martwica guza) dla oceny skuteczności terapii
    indukującej,
e) wskazania do leczenia oszczędzającego.

  • Inne nowotwory układu kostnego.

Mięsaki tkanek miękkich

  • podział na RMS i nie-RMS,

  • epidemiologia i geografia wiekowa,

  • etiopatogeneza i biologia poszczególnych nowotworów,

  • patomorfologia,

  • obraz kliniczny i diagnostyka (umiejętność interpretacji wyników badań obrazowych w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego),

  • ocena stadium zaawansowania IRS, TNM,

  • planowanie leczenia w zależności od czynników ryzyka (grupa ryzyka, stadium zaawansowania, lokalizacja ogniska pierwotnego i wrażliwość na chemioterapię),

  • obserwacja po zakończonym leczeniu,

  • rozpoznawanie i leczenie nawrotu.

 

Guzy zarodkowe

  • Etiopatogeneza i biologia,

  • Patomorfologia,

  • Obraz kliniczny i diagnostyka (umiejętność interpretacji badań obrazowych i laboratoryjnych) w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego:

a) gonadalnej (jajniki, jądra),
b) pozagonadalnej (okolica krzyżowo-guziczna, śródpiersie, okolica zaotrzewnowa,
    lokalizacja wewnątrzczaszkowa)

  • Biomarkery – przydatność w diagnostyce i monitorowaniu leczenia,
  • Ocena stadium zaawansowania w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego, wady i zalety obecnie stosowanych różnych klasyfikacji,
  • Leczenie w zależności od lokalizacji i stadium zaawansowania,
  • Monitorowanie po zakończonym leczeniu,
  • Rozpoznawanie i leczenie nawrotu,
  • Patomorfologiczna ocena stopnia złośliwości potworniaków.

Inne nowotwory złośliwe u dzieci

  • Retinoblastoma

a) etiopatogeneza i biologia, aspekty genetyczne
b) obraz kliniczny, diagnostyka
c) leczenie ogólne i miejscowe

  • Nowotwory wątroby

a) epidemiologia, rozkład wiekowy występowania,
b) etiopatogeneza i biologia,
c) patomorfologia,
d) diagnostyka kliniczna, umiejętność interpretacji badań obrazowych i laboratoryjnych
   (biomarkery),
e) ocena stopnia zaawansowania,
f) kompleksowe leczenie w zależności od czynników ryzyka,
g) monitorowanie po leczeniu,
h) miejsce przeszczepienia wątroby w guzach wysokiego ryzyka.

  • Złośliwe nowotwory skóry.

a) czerniak złośliwy – odrębności biologiczne u dzieci,
b) rak skóry,
c) fakomatozy.

  • Rzadkie nowotwory wieku dziecięcego (diagnostyka kliniczna, obrazowa, zasady rozpoznawania i leczenia z uwzględnieniem specyfiki przebiegu u dzieci):

a) rak tarczycy,
b) rak nosogardzieli,
c) rak nadnercza,
d) nowotwór gruczołu ślinowego,
e) rak jelita grubego,
f) inne

 

Nowotwory łagodne w wieku dziecięcym

  • Znamiona barwnikowe

  • Naczyniaki,

  • Zespół Kasabacha-Merrita.

 

Nienowotworowe choroby układu krwiotwórczego

Zasady rozpoznawania chorób układu krwiotwórczego w zależności od okresów rozwojowych dziecka.

 

Choroby układu krwiotwórczego w wieku noworodkowym i niemowlęcym

  • Układ czerwonokrwinkowy w okresie noworodkowym i niemowlęcym i jego choroby.

  • Choroba hemolityczna noworodków.

a) etiopatogeneza
b) profilaktyka i wczesne wykrywanie zagrożenia
c) obraz kliniczny
d) współczesne zasady leczenia

  • Zaburzenia przemiany bilirubiny

 

Ogólne zasady postępowania w niedokrwistościach dziecięcych.

  • Klasyfikacja fizjologiczna i morfologiczna.

  • Objawy kliniczne w różnych typach niedokrwistości.

  • Zasady postępowania diagnostycznego i różnicowania.

a) wywiad i badanie fizykalne,
b) częstość występowania w zależności od wieku,
c) ocena obrazu krwi, interpretacja innych wyników badań laboratoryjnych,
d) ocena hematologiczna obrazu szpiku,
e) badania radiologiczne i ich interpretacja,
f) czynniki genetyczne w diagnostyce niedokrwistości,

  • Ogólne zasady leczenia i oceny wyników.

 

Zaburzenia wytwarzania erytrocytów

  • Niewydolność szpiku.

a) fizjologia hematopoezy
b) zespoły wrodzone niewydolności szpiku, anemia aplastyczna i hipoplastyczna
c) nabyte zespoły hipoplazji i aplazji szpiku,
d) „zespół wypierania” pierwotny i wtórny,

  • Niedokrwistości niedoborowe.

a) metabolizm żelaza w ustroju,
b) niedokrwistość z niedoboru żelaza (definicja, występowanie, etiologia, objawy kliniczne,
    rozpoznanie, różnicowanie, leczenie, zapobieganie),
c) wrodzone zaburzenia metabolizmu żelaza,
d) niedokrwistości megaloblastyczne,
e) inne przyczyny niedokrwistości niedoborowych,

 

Inne zaburzenia wytwarzania erytrocytów

  • Porfirie

  • Zatrucie ołowiem

  • Infekcje

  • Choroby nerek.

  • Niewydolność wątroby.

  • Choroby tkanki łącznej.

 

Niedokrwistości hemolityczne

  • Niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna.

a) etiologia i patogeneza,
b) objawy kliniczne, diagnostyka laboratoryjna i różnicowa,
c) współczesne możliwości leczenia,

  • Niszczenie erytrocytów przez układ naczyniowy i siateczkowo-śródbłonkowy.

  • Zaburzenia enzymatyczne błony komórkowej erytrocyta.

a) wrodzona sferocytoza,
b) wrodzona eliptocytoza,
c) inne wrodzone defekty błony komórkowe,
d) nabyte defekty błony komórkowe (akantocytoza, niedobór wit.E),

  • Niedobór kinazy pirogronianowej i zaburzenia glikolizy.

  • Niedobory innych enzymów cyklu glikolizy.

  • Niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.

  • Niedobory innych enzymów cyklu heksozowego.

  • Enzymopatie krwinek czerwonych bez cech hemolizy.

 

Zaburzenia dotyczące hemoglobin

  • Ludzkie hemoglobiny – prawidłowe i nieprawidłowe.

  • Laboratoryjne techniki diagnostyczne, w tym metody genetyki molekularnej.

  • Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa.

  • Inne hemoglobinopatie.

  • Talasemie.

 

Niedokrwistości pokrwotoczne

  • Krwawienia okresu noworodkowego i niemowlęcego.

  • Ostre krwawienia w wieku poniemowlęcym.

  • Przewlekła utrata krwi.

 

Nadkrwistość

 

Zaburzenia układu fagocytarnego

  • Zaburzenia granulopoezy.

  • Zaburzenia funkcji granulocytów i monocytów.

 

Zaburzenia układu immunologicznego

  • Rozwój i regulacja humoralnej odpowiedzi immunologicznej.

  • Zespoły pierwotnych niedoborów immunologicznych.

  • Zaburzenia funkcji śledziony i układu siateczkowo-śródbłonkowego.

 

Choroby spichrzeniowe układu siateczkowo-śródbłonkowego

 

Układ hemostazy

  • Rola płytek krwi i ściany naczyń krwionośnych.

  • Fizjologia krzepnięcia krwi.

  • Molekularne podstawy fibrynolizy.

 

Skazy krwotoczne związane z nieprawidłowościami płytek krwi

  • Nabyte skazy małopłytkowe.

a) ze zwiększonego niszczenia lub utraty płytek.
b) ze zmniejszonej produkcji płytek
c) wrodzone skazy małopłytkowe
d) skazy małopłytkowe okresu noworodkowego.

  • Skazy z zaburzonej funkcji płytek.

a) nabyte trombocytopatie
b) wrodzone trombocytopatie
c) trombocytopatie okresu noworodkowego

  • Współczesna diagnostyka i leczenie skaz małopłytkowych.

 

Skazy krwotoczne naczyniowe

  • Nabyte skazy krwotoczne naczyniowe – Zespół Schonleina i Henocha.

  • Wrodzone skazy krwotoczne naczyniowe.

  • Krwotoczne skazy naczyniowe okresu noworodkowego.

 

Skazy krwotoczne osoczowe

  • Wrodzone niedobory czynników krzepnięcia –zasady dziedziczenia, obraz kliniczny, diagnostyka, zasady postępowania profilaktycznego, leczenia i rehabilitacji, preparaty do leczenia substytucyjnego.

a) Hemofilia A,
b) Hemofilia B,
c) Choroba von Willebranda
d) Rzadkie wrodzone niedobory czynników krzepnięcia.

  • Nabyte niedobory czynników krzepnięcia.

a) niedobór wit. K,
b) DIC,
c) choroby wątroby,
d) wrodzone wady serca,
e) choroby nerek,
f) dysproteinemie,
g) krążące antykoagulanty,

  • Niedobory czynników krzepnięcia w okresie noworodkowym.

a) choroba krwotoczna noworodków,
b) inne zaburzenia krzepnięcia.

 

Zakrzepica

  • Wrodzony niedobór antytrombiny III.

  • Nabyta choroba zakrzepowa.

a) spowodowana czynnikami jatrogennymi,
b) profilaktyka i leczenie przeciwzakrzepowe.

 

Diagnostyka hepato-splenomegalii

  • Przyczyny.

  • Postępowanie diagnostyczne i różnicowanie.

 

Powiększenie węzłów chłonnych

  • Anatomia, topografia i fizjologia układu chłonnego.

  • Przyczyny powiększenia węzłów chłonnych.

  • Ogólne zasady postępowania diagnostyczno-leczniczego.

  • Miejscowe powiększenie węzłów chłonnych.

  • Uogólnione powiększenie węzłów chłonnych w chorobach zakaźnych.

a) w chorobach wirusowych,
b) ropne,
c) gruźlicze,
d) toksoplazmoza,
e) grzybicze,
f) inne.

  • Limfadenopatie jako odczyn poszczepienny.

  • Jatrogenne powiększenie węzłów chłonnych.

  • Powiększenie węzłów chłonnych w chorobach nowotworowych.

  • Choroby układowe z powiększeniem węzłów chłonnych.

  • Stany naśladujące powiększenie węzłów chłonnych.

 

Hematologiczne stany zagrożenia życia

  • Krwawienia i zaburzenia krzepnięcia.

  • Hemoliza.

  • Powikłania poprzetoczeniowe.

  • Gorączka i zakażenia.

 

Hematologiczne manifestacje chorób układowych

 

Wymagane umiejętności praktyczne

Oczekuje się, że po ukończeniu specjalizacji lekarz będzie posiadał umiejętności:

  • wykonania badania klinicznego pozwalającego na wstępną selekcję, diagnostykę i różnicowanie powiększonych węzłów chłonnych, guzów brzucha, objawów neurologicznych, zaburzeń odporności, skaz krwotocznych, niedokrwistości,

  • pobrania, przygotowania i oceny rozmazów krwi obwodowej,

  • pobrania krwi żylnej do badań, założenia cewników do żył obwodowych,

  • interpretacji badań biochemicznych potrzebnych do monitorowania choroby nowotworowej,

  • interpretacji badań obrazowych,

  • aspiracji szpiku z kolca talerza biodrowego, wyrostka ościstego kręgosłupa, piszczeli u niemowlęcia, przygotowania rozmazów i ich oceny morfologicznej,

  • interpretacji badań cytochemicznych, immunologicznych i cytogenetycznych szpiku,

  • wykonania trepanobiopsji,

  • wykonania nakłucia lędźwiowego i podania podoponowego leków. Interpretacji wyników laboratoryjnych badania płynu mózgowo-rdzeniowego,

  • obsługi cewników centralnych,

  • wykonania tamponady przedniej nosa,

  • obsługi pompy strzykawkowej i objętosciowej,

  • zakładania sondy do żołądka,

  • cewnikowania pęcherza moczowego,

  • wykonania próby krzyżowej,

  • przetaczania preparatów krwiopochodnych,

  • programowania chemioterapii w poszczególnych typach chorób nowotworowych,

  • programowania żywienia parenteralnego,

  • zapobiegania i leczenia bólu,

  • interpetacji badań układu hemostazy.

Formy zdobywania wiedzy i umiejętności praktycznych

Kursy

Kurs wprowadzający

Obejmujący zagadnienia z fizjologii układu krwiotwórczego, etiologii, epidemiologii i patogenezy chorób nowotworowych, podstaw immunohematologii i klinicznej biologii molekularnej w chorobach krwi.

 

Kursy doskonalące

Jeden raz w roku po 4-5 dni, organizuje Polskie Towarzystwo Onkologii i Hematologii Dziecięcej oraz poszczególne Kliniki Hematologii i Onkologii, na zakończenie – kurs atestacyjny.

 

Formy samokształcenia

  • Przygotowanie pracy poglądowej, temat proponuje kierownik specjalizacji.

  • Studiowanie piśmiennictwa - rekomendowanych podręczników i monografii:

- Pizzo P. A., Poplack D. G. (red.) „Principles and Practice of Pediatric Oncology”.
- Nathan D. G., Orkin S. H. (red.) „Hematology of Infancy and Childhood”.
- Pochedly C. (red.) „Neoplastic Diseases of Childhood”.
- Radwańska U. (red.) „Białaczki u dzieci”.
- Kowalczyk J. R. (red.) „Stany przebiegające z powiększeniem węzłów chłonnych"”.
- Lanzkowsky P. „Hematologia i onkologia dziecięca”.
- Janicki K. (red.) „Hematologia kliniczna”.
- DeVita V. T., Hellman S., Rosenberg S. A. „ Cancer : Principles and Pracice of
  Oncology”.
- Rokicka R. (red.) „Hemofilie u dzieci”.

  • Udział w specjalistycznych konferencjach naukowych – co najmniej 3.

 

Staże kierunkowe

  • staż w oddziale onkologii dziecięcej i w poradni onkologicznej – 21 miesięcy,

  • staż w oddziale hematologii dziecięcej i w poradni onkologicznej – 9 miesięcy,

  • staż w oddziale intensywnej terapii dziecięcej – 1 miesiąc,

  • staż laboratoryjny (cytomorfologia, cytochemia, histopatologia, immunologia, cytogenetyka) – 3 miesiące,

  • staż w oddziale chirurgii dziecięcej w formie uczestniczenia przy zabiegach onkologicznych ( co najmniej 10 zabiegów),

  • staż w jednostce krwiodawstwa – 1 miesiąc,

 

Kształcenie w wykonywaniu zabiegów i procedur medycznych

Wykaz i liczba procedur i zabiegów medycznych, które specjalizujący się lekarz ma obowiązek samodzielnie wykonać.

  • Pobranie, przygotowanie i ocena rozmazów krwi obwodowej - 30.

  • Pobranie krwi żylnej do badań, założenie cewników do żył obwodowych –20.

  • Aspiracja szpiku z kolca talerza biodrowego, wyrostka ościstego kręgosłupa, piszczeli u niemowlęcia, przygotowanie rozmazów i ich ocena morfologiczna - 10.

  • Wykonanie trepanobiopsji - 5.

  • Wykonanie nakłucia lędźwiowego i podanie podoponowe leków –15.

  • Obsługa cewników centralnych i zapobieganie powikłaniom -20.

  • Tamponada przednia nosa - 5.

  • Obsługa pompy strzykawkowej i objętościowej - 10.

  • Zakładanie sondy dożołądkowej – 10.

  • Cewnikowanie pęcherza moczowego - 5.

  • Wykonanie próby krzyżowej 5.

  • Przetaczanie preparatów krwiopochodnych -20.

  • Programowanie chemioterapii w poszczególnych typach schorzeń nowotworowych - 20.

  • Programowanie żywienia parenteralnego - 10.

Kierownik specjalizacji potwierdza w „Szczegółowym wykazie liczby wykonanych zabiegów i procedur medycznych” załączonym do "Karty kształcenia specjalizacyjnego" nabycie umiejętności praktycznych w wykonywania zabiegów

 

Metody oceny wiedzy i umiejętności praktycznych

Kolokwia

  • Kolokwia z onkologii dziecięcej – co najmniej 4,

  • Kolokwia z hematologii dziecięcej – co najmniej 4,

  • Kolokwium z prawa medycznego,

  • Kolokwium z promocji zdrowia.

 

Sprawdziany umiejętności praktycznych

Specjalizujący się lekarz zobowiązany jest zaliczyć sprawdziany umiejętności praktycznych z zakresu procedur diagnostycznych i leczniczych stosowanych w onkologii i hematologii dziecięcej – zaliczenie potwierdza kierownik specjalizacji.

  • Sprawdzian umiejętności wykonania nakłucia lędżwiowego z podoponowym podaniem leków,

  • Sprawdzian umiejętności wykonania biopsji aspiracyjnej szpiku,

  • Sprawdzian umiejętności wykonania trepanobiopsji,

  • Sprawdzian umiejętności cewnikowania żył obwodowych,

  • Sprawdzian umiejętności obsługi cewników centralnych,

  • Sprawdzian umiejętności cewnikowania pęcherza moczowego,

  • Sprawdzian umiejętności oceny cytomorfologicznej krwi i szpiku,

  • Sprawdzian umiejętności zakładania zgłębnika do żołądka i dwunastnicy,

  • Sprawdzian umiejętności opracowania planu leczenia chorego.

 

Ocena pracy poglądowej i publikacji
Oceny złożonych prac poglądowych i publikacji dokonuje kierownik specjalizacji.

 

Znajomość języków obcych
Wykazanie się praktyczną znajomością przynajmniej jednego z języków : angielskiego, francuskiego lub niemieckiego.

 

Czas trwania specjalizacji
Specjalizacja w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej trwa 36 miesięcy. W przypadku osób legitymujących się wieloletnim (co najmniej 10 lat) stażem pracy w oddziale onkologii i/lub hematologii dziecięcej kierownik specjalizacji może podjąć decyzję o zaliczeniu części obowiązujących staży specjalizacyjnych.

 

Postępowanie kwalifikacyjne dla lekarzy ubiegających się o rozpoczęcie specjalizacji w onkologii i hematologii dziecięcej

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w skład której wchodzą:

  • konsultant regionalny w dziedzinie onkologii i hematologii dziecięcej,
  • przedstawiciel odpowiedniego towarzystwa lekarskiego,
  • przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,
  • przedstawiciel akademii medycznej z właściwego regionu,

Komisja ocenia wnioski pod względem formalnym i ustala listę lekarzy, którzy uzyskają zgodę na rozpoczęcie specjalizacji.

W przypadku postępowania konkursowego (jeżeli specjalizacja ma być realizowana w ramach rezydentury lub gdy liczba kandydatów przekracza liczbę przewidzianych miejsc edukacyjnych) organizowany jest egzamin testowy a następnie komisja przeprowadza rozmowy kwalifikacyjne. Rozmowa kwalifikacyjna powinna dotyczyć ogólnej znajomości chorób krwi i nowotworów dziecięcych w zakresie wymaganym od specjalisty w pediatrii, organizacji opieki zdrowotnej oraz chorób społecznych.

Egzamin testowy opracowany przez Krajową Radę Egzaminów Lekarskich organizuje i przeprowadza kierownik wojewódzkiego ośrodka metodyczno-organizacyjnego. Tematem egzaminu testowego powinny być zagadnienia odrębności fizjologicznych wieku rozwojowego oraz zasady rozpoznawania i postępowania w chorobach dzieci, zwłaszcza zakaźnych, układu oddechowego, przewodu pokarmowego, układu krążenia, moczowego.

Komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w oparciu o wyniki testu i rozmowy kwalifikacyjnej ustala listę rankingową służącą do wypełnienia miejsc edukacyjnych. Jeżeli do konkursu przystępuje duża liczba lekarzy powoływane są zespoły podległe komisji.

 

Warunki kwalifikacji jednostek organizacyjnych do prowadzenia specjalizacji onkologii i hematologii dziecięcej

Specjalizacja może być prowadzona wyłącznie w tych ośrodkach onkologii i hematologii dziecięcej, które uzyskają uprawnienia. Mogą to być tylko te ośrodki, które spełniają następujące kryteria :

  • prowadzą chemioterapię wszystkich nowotworów wieku dziecięcego (białaczki, chłoniaki nieziarnicze, choroba Hodgkina, guzy lite);

  • rocznie rozpoznają i leczą co najmniej 50 nowych dzieci z chorobą nowotworową oraz prowadzą monitorowanie pacjentów po zakończonym leczeniu;

  • prowadzą leczenie wszystkich chorób krwi;

  • posiadają oddziały o standardzie odpowiadającym normom międzynarodowym i zalecanym przez Krajowy Zespół Konsultanta Medycznego w dziedzinie onkologii dziecięcej i Polskie Towarzystwo Onkologii i Hematologii Dziecięcej, m. in. sale chorych 1-2 łóżkowe, każda sala z sanitariatem, możliwość zapewnienia pełnego reżimu sanitarnego dla każdego chorego w neutropenii, pomieszczenie z komorą laminarną do przygotowywania cytostatyków, wydzielone pomieszczenia do leczenia w ramach dziennego pobytu, przychodnia przykliniczna, dostępność do pełnej diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej przez całą dobę, zabezpieczenie w preparaty krwiopochodne;

  • mają możliwość prowadzenia pełnej diagnostyki nowotworów i chorób układu krwiotwórczego u dzieci i młodzieży;

  • mają zapewnioną pełną współpracę w zakresie chirurgii dziecięcej i radioterapii oraz innych specjalności przez całą dobę;

  • mają odpowiednią kadrę fachową z doświadczeniem praktycznym w onkologii lub hematologii dziecięcej co najmniej 10 lat, zweryfikowanymi stażami krajowymi i zagranicznymi.

Specjalizację w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej prowadzi kierownik specjalizacji, który musi mieć tytuł specjalisty w tym zakresie.

Specjalizacja odbywa się w trybie rezydenckim i innych trybach przewidzianych przepisami w ośrodkach posiadających uprawnienia. Kandydaci ubiegający się o specjalizację zatrudnieni w oddziałach hematologii lub onkologii dziecięcej nie posiadających uprawnień do prowadzenia specjalizacji mogą mieć zaliczoną część stażu określonego niniejszymi przepisami – na wniosek kierownika specjalizacji, jeżeli ośrodek, w którym pracują przyjmuje rocznie co najmniej 20 nowych pacjentów chorych na nowotwory i choroby krwi. W tym przypadku, w ramach stażu w oddziale onkologii lub hematologii konieczne jest odbycie 4-miesięcznego stażu w jednostce uprawnionej.

Zaliczenia całego stażu specjalizacyjnego dokonuje kierownik specjalizacji po stwierdzeniu jego realizacji, oraz po przeprowadzeniu kolokwiów z onkologii oraz z hematologii dziecięcej. Kierownik specjalizacji potwierdza w „Szczegółowym wykazie liczby wykonanych zabiegów i procedur medycznych” załączonym do "Karty kształcenia specjalizacyjnego" nabycie umiejętności praktycznych w wykonywania zabiegów (nakłucie lędźwiowe z podoponowym podaniem leków, biopsja aspiracyjna szpiku, trepanobiopsja, cewnikowanie żył obwodowych, obsługa cewników centralnych, cewnikowanie pęcherza, ocena cytomorfologiczna krwi i szpiku, zakładanie sondy żołądkowej i dwunastnicy), procedur, opracowanie planów leczenia pacjenta.

(c) Copyright by Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, Warszawa  2000