transplantologia kliniczna

CENTRUM MEDYCZNE KSZTAŁCENIA
PODYPLOMOWEGO
maly_znaczzek_cmkp.gif (2535 bytes)

Program specjalizacji
w
TRANSPLANTOLOGII KLINICZNEJ

Warszawa 2000

Program specjalizacji przygotował zespół ekspertów

Przewodniczący Prof. dr hab. med. Wojciech Rowiński

Członkowie Prof. dr hab. med. Jerzy Hołowiecki

Doc. dr hab. med. Piotr Kaliciński
Prof. dr hab. med. Mieczysław Lao
Prof. dr hab. med. Leszek Pączek
Prof. dr hab. med. Zbigniew Religa
Prof. dr hab. med. Janusz Wałaszewski

Przedstawiciel PTT Prof. dr hab. med. Jacek Szmidt

Przedstawiciel NRL Dr .med. Krzysztof Madej

Podstawowe cele studiów specjalizacyjnych

Kwalifikacje lekarzy wykonujących transplantacje i lekarzy opiekujących się chorymi w późniejszym okresie są obecnie niejednakowe, a uzyskane przez nich wyniki różnią się wyraźnie. Bezpieczeństwo pacjentów oraz rozwój transplantologii narzucają konieczność dokładnego określenia kwalifikacji lekarzy oraz warunków wykonywania zabiegów przeszczepiania.

O specjalizację w transplantologii klinicznej ubiegać się będą lekarze specjalności zabiegowych i zachowawczych (chirurdzy dziecięcy, chirurdzy ogólni, urolodzy, kardiochirurdzy, interniści, pediatrzy i hematolodzy). Program specjalizacji został tak przygotowany, aby lekarz posiadł odpowiedni zasób wiedzy oraz umiejętności praktycznych związanych z jego podstawową specjalizacją, pozwalających w przypadku lekarzy zabiegowych, na przeprowadzanie odpowiedniego rodzaju przeszczepów a w przypadku lekarzy zachowawczych, na prowadzenie chorych przed i po transplantacji. Mimo, że kardiochirurg nie będzie przeszczepiał wątroby, a chirurg dziecięcy lub chirurg ogólny serca, to jednak Zespół Ekspertów uznał, że w programie specjalizacji powinno się znaleźć miejsce na odbycie odpowiednich staży, które pozwolą specjalizującym się lekarzom na zaznajomienie się ze specyfiką przeszczepiania innych narządów.

Oddzielną grupę specjalizujących się stanowią lekarze przeprowadzający przeszczepianie szpiku i/lub komórek macierzystych. Z uwagi na oczywiste różnice w zakresie wymaganej wiedzy i w zakresie wymaganych umiejętności praktycznych program specjalizacji dla tej grupy lekarzy przedstawiono jako oddzielny wariant.

Cel zasadniczy studiów specjalizacyjnych

Zdobycie wiedzy teoretycznej (w zakresie przewidzianym programem) oraz umiejętności praktycznych pozwalających na samodzielne pobieranie i przeszczepianie narządów, oraz leczenie chorych w bezpośrednim i odległym okresie po przeszczepieniu narządu, lub w odniesieniu do szpiku - odpowiednie umiejętności praktyczne w pobieraniu i przeszczepianiu szpiku oraz opiece nad chorymi po zabiegu.

Wariant A

Program specjalizacji dla lekarzy zajmujących się przeszczepianiem narządów

Kto może ubiegać się o rozpoczęcie specjalizacji?

W transplantologii klinicznej mogą specjalizować się lekarze posiadający specjalizację II stopnia w chirurgii dziecięcej, chirurgii ogólnej, chorobach wewnętrznych, pediatrii, urologii uzyskaną na podstawie poprzednich przepisów lub lekarze posiadający tytuł specjalisty w chirurgii dziecięcej, chirurgii ogólnej, chorobach wewnętrznych, pediatrii, urologii uzyskany na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.03.1999 r.

Wymagana wiedza

Oczekuje się, że po zakończeniu specjalizacji lekarz wykaże się znajomością niżej wymienionych zagadnień.

Odpowiedź immunologiczna na przeszczep allogenny

- opracowanie antygenu i jego prezentacja bezpośrednia i pośrednia,
- aktywacja limfocytów, cytokiny, chemokiny
- mechanizmy odrzucania przeszczepów
- specyfika odrzucania poszczególnych narządów: wspólny mechanizm,
inna morfologia.

Mechanizm działania leków immunosupresyjnych
Wywoływanie stanu tolerancji u biorcy przeszczepu allogennego
Przeszczepy ksenogenne: stan wiedzy i perspektywy
Sytuacja prawna pobierania i przeszczepiania narządów (zgoda wprost/sprzeciw).

- prawa jednostki, prawa rodziny.
- Polska Ustawa Transplantacyjna i rozporządzenia
wykonawcze

Pobieranie narządów od osób zmarłych.

- proces od identyfikacji dawcy do pobrania narządu i jego
przeszczepienia
- rozpoznanie śmierci pnia mózgu
- przeciwwskazania do pobrania narządu
- zasady utrzymania czynności narządów od śmierci mózgu
do pobrania
- pobieranie narządów po zatrzymaniu krążenia

Przeszczepianie narządów od dawców żywych

Niedokrwienne uszkodzenie narządu. Zasady przechowywania narządów

Badanie zgodności tkankowej. Antygeny HLA, Wykonywanie próby krzyżowej

Zabieg przeszczepienia narządu

- wskazania i przeciwwskazana do przeszczepiania narządów
unaczynionych: nerki, serce, wątroba, płuco, trzustka, inne
narządy,
- listy oczekujących,
- zasady alokacji narządów,
- zabieg przeszczepienia,
- zasady opieki w bezpośrednim okresie pooperacyjnym,
- immunosupresja kliniczna: leki, indukcja, leczenie
podtrzymujące,
- rozpoznawanie i leczenie procesu odrzucania,
- zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze po
przeszczepieniu narządu,
- przewlekła niewydolność przeszczepu,
- powikłania.

Wyniki odległe przeszczepienia narządu

- rehabilitacja,
- jakość życia.

Przeszczepianie komórek:

- wysepki trzustkowe,
- hepatocyty,
- komórki przytarczyc.

Alternatywne metody leczenia schyłkowej niewydolności narządów

Przeszczepianie szpiku i komórek macierzystych pobranych z krwi

Ekonomiczne aspekty przeszczepiania narządów

Lekarze zajmujący się przeszczepianiem szpiku dodatkowo powinni znać zagadnienia wymienione w pkt. a-g projektu programu specjalizacji w części dotyczącej przeszczepiania szpiku ( w załączeniu).

Wymagane umiejętności praktyczne

Po zakończeniu specjalizacji lekarz powinien wykazać się umiejętnością

samodzielnego wykonywania pobierania i przeszczepiania narządów (potwierdzone protokołami operacyjnymi),

samodzielnego prowadzenia chorych we wczesnym i odległym okresie po zabiegu przeszczepienia narządu.

Ponadto lekarz specjalista powinien wykazać się umiejętnością:

oceny biorcy przeszczepu,

doboru dawcy i biorcy,

prowadzenia chorego po transplantacji narządów,

leczenia immunosupresyjnego,

rozpoznawania i leczenia zakażeń i powikłań związanych z zabiegiem transplantacji,

rozpoznawania i leczenia odrzucania przeszczepu,

rozpoznawania i leczenia powikłań immunosupresji,

leczenia zmian i chorób innych narządów i układów u chorych po transplantacji narządów.

Ponadto powinien

znać zasady prowadzenia pacjentek w ciąży,

wykonać biopsję nerki, wątroby, lub serca (dla lekarzy kardiologów),

wykonać badanie USG wraz z oceną przepływów.

ocenić wynik badania angiograficznego i tomograficznego,

ocenić preparaty histologiczne przeszczepionego narządu.

Zakres umiejętności praktycznych niezbędnych do osiągnięcia przez lekarzy zajmujących się przeszczepianiem szpiku podano w pkt. a – e projektu programu specjalizacji w części dotyczącej przeszczepiania szpiku.

Formy zdobywania wiedzy i umiejętności praktycznych

Kurs wprowadzający

(30 godzin) w pierwszym roku kształcenia, organizowany przez Instytut Transplantologii AM w Warszawie.

Kursy doskonalące

Możliwa organizacja kursu z zakresu diagnostyki obrazowej i histopatologicznej przeszczepionego narządu.

Kurs atestacyjny

(30 godzin) organizowany przez CMKP – przed zakończeniem programu specjalizacji. Wykłady i seminaria. Tematy: pełen zakres tematyki transplantacji narządów i szpiku. Postępy w okresie ostatnich 2 lat.

Staże kierunkowe

a) Dla lekarzy specjalności zabiegowych

Specjalizujący się lekarz zajmujący się transplantacją nerek lub nerki i trzustki powinien odbyć staże i wziąć czynny udział w pobraniu i przeszczepieniu 3 wątrób oraz 3 serc.

Lekarz zajmujący się przeszczepianiem wątroby powinien wziąć udział w pobraniu i przeszczepieniu nie mniej niż 5 nerek oraz 3 serc.

Lekarz specjalizujący się w transplantacji narządów klatki piersiowej powinien wziąć udział w pobraniu i przeszczepieniu co najmniej 5 nerek i dwóch wątrób.

b) Dla lekarzy specjalności zachowawczych

Lekarze zajmujący się leczeniem chorych po przeszczepieniu narządu powinni wziąć udział w charakterze obserwatora przynajmniej w 3 zabiegach przeszczepienia narządu.

c) Staż uzupełniający w oddziale o odmiennym profilu

dla chirurgów staż w oddziale internistycznym lub pediatrycznym - 2 miesiące,

(hirurdzy powinni w tym okresie odbyć szkolenie w poradni transplantacyjnej (100 godzin)

dla internistów i pediatrów staż w oddziale chirurgicznym – 2 miesiące

d) Staż w pracowni HLA i w Centralnej Liście Biorców - 2 tygodnie

Udział w koordynacji związanej z wyborem biorców przeszczepu.

e) Staż w pracowni histopatologicznej - 2 tygodnie (lub udział w kursie) oraz staż w pracowni USG - 2 tygodnie (w czasie kształcenia określonego w pkt. c)

(możliwe jest również kształcenie w tym zakresie w ramach bieżącej pracy jeśli w danym ośrodku znajdują się odpowiednie pracownie).

f) Staż w Centrum Koordynacyjno-Organizacyjnym Poltransplant

6 dyżurów dotyczących kwalifikacji dawców.

g) Staż w akredytowanym ośrodku przeszczepiania szpiku

1 miesiąc (dla lekarzy specjalności zachowawczych)

Formy samokształcenia

Studiowanie piśmiennictwa

Specjalizującego się obowiązuje znajomość podstawowych podręczników (literatura w załączeniu) oraz piśmiennictwa: Transplantation, Transplantaion Proceedings, Clinical Transplantation, Transplant International, Annals of Transplantation.

Przygotowanie publikacji

W okresie specjalizacji obowiązuje opracowanie i opublikowanie jednej pracy poglądowej lub jednej pracy oryginalnej z zakresu transplantologii, immunologii klinicznej, immunogenetyki.

Udział w działalności towarzystw lekarskich

Udział w jednym zjeździe krajowym lub międzynarodowym i prezentacja pracy.

Kształcenie w wykonywaniu zabiegów i procedur medycznych

Wykaz i liczba procedur medycznych i zabiegów, w których specjalizujący się lekarz ma obowiązek uczestniczyć, i które ma obowiązek samodzielnie wykonać

Lekarze specjalności zabiegowych

Aktywny udział w 10 pobraniach wielonarządowych

Aktywny udział w pobraniu i przeszczepieniu minimum 30 nerek w tym w połowie jako główny operator i w połowie jako pierwsza asysta (dla chirurgów przeszczepiających nerki)

Aktywny udział w pobraniu i przeszczepieniu 15 wątrób, z czego jako główny operator wykonać 5 zabiegów resztę jako pierwsza asysta dla chirurgów przeszczepiających wątrobę).

Aktywny udział w pobraniu i przeszczepieniu 3 trzustek (dla chirurgów przeszczepiających narządy jamy brzusznej)

Aktywny udział w pobraniu i przeszczepieniu 50 serc z czego 10 jako główny operator.

Lekarze specjalności zachowawczych

prowadzenie chorego po transplantacji narządów,

leczenie immunosupresyjne,

wykonywanie biopsji nerki, wątroby, lub serca (dla lekarzy kardiologów),

wykonywanie badań USG wraz z oceną przepływów.

ocena wyników badania angiograficznego i tomograficznego,

ocena preparatów histologicznych przeszczepionego narządu.

Jeśli w danym oddziale przeszczepia się wszystkie narządy obowiązkowe kształcenie może być zaliczone w oddziale macierzystym. Jeśli jest przeszczepiany tylko jeden z narządów to w czasie trwania specjalizacji należy odbyć kształcenie w innym oddziale chirurgicznym przeszczepiającym inne narządy tak aby uzyskać konieczne minima wykonanych zabiegów (patrz powyżej - staże kierunkowe).

Kształcenie odbywane w ośrodku zagranicznym należy potwierdzić zaświadczeniem z tego ośrodka. Powinno ono być zweryfikowane przez konsultanta krajowego.

Pełnienie dyżurów lekarskich

Specjalizującego się lekarza obowiązuje odbycie co najmniej 20 dyżurów w ośrodku dokonującym przeszczepów.

Metody oceny wiedzy i umiejętności praktycznych

Kolokwia

Kolokwium po kursie wprowadzającym

Kolokwium po kursie atestacyjnym

Kolokwia cząstkowe do uznania kierownika specjalizacji

Kolokwium ze znajomości prawa medycznego,

Kolokwium z ustawy transplantacyjnej

Kolokwium z promocji zdrowia

Sprawdziany umiejętności praktycznych

Ocena kopii protokołów operacyjnych (dla lekarzy specjalności zabiegowych)

Ocena przygotowanej pracy oryginalnej lub poglądowej

Kierownik specjalizacji ocenia od strony merytorycznej i metodologicznej pracę poglądową lub oryginalną napisaną przez lekarza specjalizującego się w transplantologii klinicznej

Znajomość języków obcych

Oczekuje się, że specjalizujący się lekarz wykaże się praktyczną co najmniej jednego z języków obcych: angielskiego, francuskiego lub niemieckiego.

Czas trwania specjalizacji

Czas trwania specjalizacji w transplantologii klinicznej wynosi 24 miesiące, w tym:

18 miesięcy pracy w oddziale akredytowanym w którym przeprowadza się zabiegi transplantacji, lub leczy chorych po transplantacji narządów (w tym 100 godzin pracy w ambulatorium),

2 miesiące stażu uzupełniającego w oddziale o odmiennym profilu (dla chirurgów interna lub pediatria; dla internistów i pediatrów - chirurgia),

2 tygodnie stażu w pracowni HLA i Centralna Lista Biorców,

2 tygodnie stażu w pracowni histopatologicznej,

2 tygodnie kursy (wstępny i atestatycyjny),

kształcenie w Poltransplancie – 6 dyżurów dotyczących koordynacji pobierania i przeszczepiania narządów,

2 tygodnie w oddziale transplantacji szpiku (interniści i pediatrzy),

urlopy.

Postępowanie kwalifikacyjne dla lekarzy ubiegających się o rozpoczęcie specjalizacji w transplantologii klinicznej

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w skład której wchodzą:

konsultant regionalny w dziedzinie transplantologii klinicznej,

przedstawiciel towarzystwa lekarskiego,

przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,

przedstawiciel wojewody.

Komisja ocenia wnioski pod względem formalnym i ustala listę lekarzy, którzy uzyskają zgodę na rozpoczęcie specjalizacji.

W przypadku postępowania konkursowego (jeżeli specjalizacja ma być realizowana w ramach rezydentury lub gdy liczba kandydatów przekracza liczbę przewidzianych miejsc szkoleniowych) organizowany jest egzamin testowy a następnie komisja przeprowadza rozmowy kwalifikacyjne. Jeżeli do konkursu przystępuje duża liczba lekarzy powoływane są zespoły podległe komisji.

Egzamin testowy opracowany przez Krajową Radę Egzaminów Lekarskich organizuje i przeprowadza kierownik wojewódzkiego ośrodka metodyczno-organizacyjnego.

Komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w oparciu o wyniki testu i rozmowy kwalifikacyjnej ustala listę rankingową służącą do wypełnienia miejsc szkoleniowych.

Warunki kwalifikacji jednostek organizacyjnych uprawnionych do prowadzenia specjalizacji w transplantologii klinicznej

Specjalizacja odbywa się zgodnie z warunkami ujętymi w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.03.1999 r w akredytowanym oddziale przeprowadzającym transplantacje narządów jamy brzusznej (przeprowadzającym ponad 50 przeszczepień nerek lub 20 przeszczepień wątroby w okresie 2 lat) lub klatki piersiowej (przeprowadzającym nie mniej niż 60 transplantacji serca w okresie 2 lat) lub w akredytowanym oddziale w którym leczy się chorych po przeszczepieniu narządu. Za akredytowany oddział wewnętrzny uważa się taki, który współpracuje z oddziałem chirurgicznym przeprowadzającym podaną powyżej liczbę zabiegów. Akredytacji udziela Ministerstwo Zdrowia po wystąpieniu kierownika jednostki i opinii Zespołu Konsultanta Krajowego.

Wariant B

Program specjalizacji dla lekarzy zajmujących się przeszczepianiem szpiku i komórek macierzystych

Kto może ubiegać się o rozpoczęcie specjalizacji?

Specjalizacja przewidziana jest głównie dla lekarzy zatrudnionych w oddziałach wykonujących przeszczepy allogeniczne szpiku (komórek krwiotwórczych) posiadających już umiejętności praktyczne i doświadczenie w prowadzeniu zabiegów i w opiece po przeszczepieniu. Kandydaci winni posiadać specjalizację podstawową; z chorób wewnętrznych lub pediatrii i udokumentowane doświadczenie w zakresie hematologii, onkologii lub immunologii klinicznej.

Wymagana wiedza

Oczekuje się, że po zakończeniu specjalizacji lekarz wykaże się znajomością niżej wymienionych zagadnień.

Odpowiedź immunologiczna na przeszczep allogenny

- opracowanie antygenu i jego prezentacja bezpośrednia i
pośrednia,
- aktywacja limfocytów, cytokiny, chemokiny
- mechanizmy odrzucania przeszczepów
- specyfika odrzucania poszczególnych narządów: wspólny
mechanizm, inna morfologia.

Mechanizm działania leków immunosupresyjnych

Wywoływanie stanu tolerancji u biorcy przeszczepu allogennego

Przeszczepy ksenogenne: stan wiedzy i perspektywy

Sytuacja prawna pobierania i przeszczepiania narządów (zgoda wprost/sprzeciw).

- prawa jednostki, prawa rodziny.
- Polska Ustawa Transplantacyjna i rozporządzenia
wykonawcze

Pobieranie narządów od osób zmarłych.

- proces od identyfikacji dawcy do pobrania narządu i jego
przeszczepienia
- rozpoznanie śmierci pnia mózgu
- przeciwwskazania do pobrania narządu
- zasady utrzymania czynności narządów od śmierci mózgu
do pobrania
- pobieranie narządów po zatrzymaniu krążenia

Przeszczepianie narządów od dawców żywych

Badanie zgodności tkankowej. Antygeny HLA, Wykonywanie próby krzyżowej

Wyniki odległe przeszczepienia narządu

- rehabilitacja,
- jakość życia.

Przeszczepianie komórek:

- wysepki trzustkowe,
- hepatocyty,
- komórki przytarczyc.

Alternatywne metody leczenia schyłkowej niewydolności narządów

Przeszczepianie szpiku i komórek macierzystych pobranych z krwi

- fizjologia hematopoezy i fizjologiczne podstawy transplantacji
komórek krwiotwórczych szpiku i izolowanych z krwi
obwodowej, chimeryzm i jego rola w leczeniu
alloprzeszczepem.
- wskazania i przeciwwskazania do poszczególnych rodzajów
transplantacji komórek krwiotwórczych.
- patogeneza, rozpoznawanie i leczenie reakcji przeszczep
przeciw gospodarzowi w postaci ostrej i przewlekłej. Reakcja
przeszczep przeciw białaczce.
- aktualne zasady doboru dawcy szpiku ( kryteria zgodności,
metody badania).
- rekonstytucja immunologiczna po przeszczepieniu.
- patofizjologia i rodzaje powikłań wczesnych oraz póżnych.
- leczenie wznów choroby przetaczanie limfocytów dawcy
– DLI.

Ekonomiczne aspekty przeszczepiania narządów,

Rehabilitacja i problemy socjalne.

Wymagane umiejętności praktyczne

Po zakończeniu specjalizacji lekarz powinien wykazać się umiejętnością

zakwalifikowania i przygotowania chorego do transplantacji,

postępowania związanego ze znalezieniem i przygotowaniem dawcy z uwzględnieniem alloprzeszczepów od rodzeństwa, haploidentycznych i od dawców niespokrewnionych,

wykonania operacyjnego pobrania szpiku,

pobierania komórek krwiotwórczych z krwi obwodowej,

przeprowadzenia mieloablacji oraz przeszczepienia komórek krwiotwórczych,

prowadzenia pacjentów po alloprzeszczepie:

- rozpoznawanie i leczenie ostrej i przewlekłej postaci reakcji
przeszczep przeciw gospodarzowi – GVH,
- choroba VOD,

wczesnego rozpoznawania i leczenia zakażeń poprzeszczepowych. Postępowanie w razie wznowy – umiejętność stosowania DLI..

Formy zdobywania wiedzy i umiejętności praktycznych

Kurs wprowadzający

(30 godzin) w pierwszym roku kształcenia.

Kursy doskonalące

Organizowane przez Polskie Towarzystwo Transplantacyjne, Polskie Towarzystwo Hematologii i Transfuzjologii, CMKP, Polską Szkołę Hematologii, konferencje specjalistyczne.

Kurs atestacyjny

Organizowany przed egzaminem.

Staże kierunkowe

Staż w pracowni HLA – 2 tygodnie.

Staż w ośrodku poszukiwania dawców –2 tygodnie.

Staż w pracowni cytafarez –2 tygodnie

Staż w pracowni inżynierii szpiku i krioprezerwacji – 2 tygodnie.

Staż w oddziale przeszczepów narządów unaczynionych- 2 tygodnie.

Staż w pracowni histopatologicznej (rozpoznawanie GVH).

Formy samokształcenia

Studiowanie zalecanego piśmiennictwa

Podręczniki:

Bone Marrow Transplantatiom; red S.J.Forman, K.Bloome, MD Thomasa.
Blood and Marrow Transplantation (The EBMT Handbook); red J.Apperley i wsp.
Bone Marrow Transplantatiom U.W. Schaefer i D.W.Beelen.

Polskie podręczniki z zakresu hematologii, immunologii i transplantologii.

Czasopisma:

Bone Marrow Transplantation, Blood, Acta Haematologica Polonica, Transplantation Proceedings, Annals of Transplantation i inne czasopisma z zakresu transplantologii, immnologii, hematologii i onkologii.

Przygotowanie publikacji

W okresie specjalizacji obowiązuje opracowanie dwóch publikacji z zakresu transplantacji szpiku (prac poglądowych lub oryginalnych).

Udział w działalności towarzystw lekarskich

Udział w jednym zjeździe krajowym lub międzynarodowym i prezentacja pracy. Członkostwo w specjalistycznych towarzystwach medycznych.

Kształcenie w wykonywaniu zabiegów i procedur medycznych

Wykaz i liczba procedur medycznych i zabiegów, w których specjalizujący się ma obowiązek uczestniczyć.

Czynny udział w co najmniej 25 pobraniach szpiku potwierdzony wypisem z książki operacyjnej.

Udokumentowany współudział w wykonaniu przeszczepienia i prowadzeniu co najmniej 25 pacjentów po allotransplantacji.

Udokumentowane wykonanie co najmniej 30 leukafarez, lub znajomość techniki i odbycie 2 tygodniowego szkolenia w pracowni cytafarezy.

Wykaz i liczba świadczeń specjalistycznych, które specjalizujący się lekarz ma wykonać

Co najmniej 100 godzin pracy w poradni przeszczepowej.

Udział w co najmniej 10 posiedzeniach zespołu kwalifikującego do przeszczepów.

Pełnienie dyżurów lekarskich

Specjalizującego się lekarza obowiązuje odbycie co najmniej 20 dyżurów w ośrodku dokonującym przeszczepów.

Metody oceny wiedzy i umiejętności praktycznych

Kolokwia

Kolokwium po kursie wprowadzającym

Kolokwium po kursie atestacyjnym

Kolokwium z zakresu kwalifikacji do przeszczepu,

Kolokwium z techniki przeszczepiania,

Kolokwium z zakresu prowadzenia pacjentów po przeszczepie,

Kolokwium z powikłań po przeszczepie,

Kolokwium z ustawy transplantacyjnej,

Kolokwium z promocji zdrowia

Sprawdziany umiejętności praktycznych

Potwierdzenie wymaganych umiejętności praktycznych przez kierownika akredytowanego ośrodka oparte na ocenie w czasie stażu specjalizacyjnego.

Ocena przygotowanej pracy oryginalnej lub poglądowej

Kierownik specjalizacji ocenia od strony merytorycznej i metodologicznej prace poglądowe lub oryginalne napisane przez lekarza specjalizującego się w transplantologii klinicznej.

Znajomość języków obcych

Oczekuje się, że specjalizujący się lekarz wykaże się praktyczną co najmniej jednego z języków obcych: angielskiego, francuskiego lub niemieckiego.

Czas trwania specjalizacji

Czas trwania specjalizacji w transplantologii klinicznej wynosi 24 miesiące.

Postępowanie kwalifikacyjne dla lekarzy ubiegających się o rozpoczęcie specjalizacji w transplantologii klinicznej

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w skład której wchodzą:

konsultant regionalny w dziedzinie transplantologii klinicznej,

przedstawiciel towarzystwa lekarskiego,

przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,

przedstawiciel wojewody.

Komisja ocenia wnioski pod względem formalnym i ustala listę lekarzy, którzy uzyskają zgodę na rozpoczęcie specjalizacji.

Egzamin testowy opracowany przez Krajową Radę Egzaminów Lekarskich organizuje i przeprowadza kierownik wojewódzkiego ośrodka metodyczno-organizacyjnego.

Komisja kwalifikacyjna ds. specjalizacji w oparciu o wyniki testu i rozmowy kwalifikacyjnej ustala listę rankingową służącą do wypełnienia miejsc szkoleniowych.

Warunki jakie powinien spełniać ośrodek posiadający prawo specjalizacji

Posiadać akredytację MZ na wykonywanie allotransplantacji szpiku i spełniać wymogi przewidziane dla ośrodków transplantacji szpiku w odpowiednich zaleceniach EBMT.

Wskazane jest aby ośrodek przez 2 kolejne lata wykonywał co najmniej 20 udokumentowanych transplantacji allogenicznych rocznie, lub wykonał w sumie ponad 100 takich transplantacji. Potrzebne jest też doświadczenie w zakresie transplantacj od dawców nie spokrewnionych i nie w pełni zgodnych jak również w leczeniu przetaczaniem limfocytów (DLI) oraz w innych aktualnych formach allopszeszczepu szpiku. W zakresie autotransplantacji ośrodek powinien dysponować metodami przeszczepiania materiału pobieranego operacyjnie i z krwi obwodowej oraz metodami przygotowania komórek do przeszczepiania takimi jak selekcjonowanie pozytywne i negatywne, metody zamrażania i przechowywania w niskich temperaturach. Metodyka i wyniki tych zabiegów nie mogą budzić zastrzeżeń i odpowiadać opisywanym w raportach rejestrów i w publikacjach.

Być członkiem EBMT.

Zgłaszać wszystkie zabiegi do rejestru EBMT, krajowego lub IBMTR.

Rangę ośrodka podnosi posiadanie akredytacji międzynarodowych NMDP lub EBMT.